Clarity (وضوح)

آخر و عاقبت کبوتر صلح

به راستی جامعه به کجا می‌رود؟ در اجتماعی زندگی می کنیم که خشونت و تمامیت خواهی و عدم تحمل و دیگرپذیری و نبود ظرفیت در آن از داخل خانواده‌ها تا عرصه‌های عمومی موج می‌زند. در مواقعی که باید خشم خود را کنترل کنیم نمی‌توانیم بر هیجانات آنی خود غلبه کرده و بدترین اعمال را مرتکب می‌شویم، و یا به جای اینکه خشونت را تقبیح کنیم  علنا( و یا حتی با سکوت) تشویق هم می‌کنیم.

آیا در ایران، این فقط حکومت است که به خشونت دست می زند و کاسه تحملش به سرعت لبریز می‌شود؟ می‌گویند هر حکومتی زیبنده همان ملتی است که بر آن حکم می‌راند و بر عکس. و البته نمی‌توان گفت  نقطه شروع  خشونت که در حلقه باطل آن گرفتار آمده‌ایم، کیست و چیست. از آن راننده و مأمور نیروی انتظامی انتظاری نیست که در اوج بحران می‌خواهد حتی با زیر گرفتن معترضین از صحنه فرار کند؛ ولی وظیفه انسانی ما حکم می کند حتی اگر می‌بینیم کسی نمی‌تواند خشم زودگذر و یا دائمی و فروخفته خود را کنترل کند، به او نگاهی شماتت آمیز و تند بکنیم. تصاویر زیر مربوط به بازی روز 25 دیماه میان تیمهای استقلال و تراکتورسازی تبریز است. گویا طرفداران تراکتورسازی کبوتر سفیدی را به رنگ قرمز (رنگ تیم تراکتورسازی) آغشته کرده بوده‌اند، به نشان بازی دوستانه و صلح آمیز آزاد کرده و به پرواز در می آورند. ولی کبوتر را طرفداران استقلال گیر انداخته و در نهایت به رنگ خون خود کبوتر آغشته می‌کنند. شاید دو-سه نفر سنگدل او بسیار متعصب و هیجان‌زده از میان صدها نفر بتوانند چنان اعمال چندش‌آوری را مرتکب شوند، ولی آنچه زشت‌تر می‌نماید، چهره‌های دیگر است که با تبسم و خنده اعمال آن دو سه کبوترکش را تایید می‌کنند.

قبلا به این فکر می‌کردم در کشور ما که کل باشگاه‌ها تحت نهادهای خاص کنترل شده، و عبارت و صفت "فرهنگی-روزشی" را یدک می‌کشند به جای ترویج ضد فرهنگ و ضد اخلاق کدام فرهنگ خوبی را نهادینه کرده اند؟ ولی با دیدن این صحنه‌هایی که عکاسان* شکارش کرده‌اند آدم به این هم مشکوک می شود که با توحش هم فاصله‌ای داریم یا نه :

 

 

* - عکسها از سایت فوتبال ایران

اعلام موضع حكومت توسط عطريانفر و خاله‌شادونه

...

دوستم: من هیچ وقت این رسانه ضد ملی رو نگاه نمي‌کنم.

من: البته من هم نگاه نمي‌كنم، ولي بعضي وقتها كه روحيه مازوخيستي پيدا مي‌کنم(معمولا ساعت هشت و نيم هر شب!) مي ‌خواهم بيست‌ و‌ سي رو نگاه كنم. به هر حال نظر كلي‌ام اينه كه همه كارهاي اينها بايد زير ذره‌بين باشه، تا نتوانند به‌سادگي از هر موردي سوء‌استفاده كنند.

دوستم: ولی من که اصلا حاضر نیستم، حتی به عنوان کار داوطلبانه سازمان ملل بشینم و این برنامه ها رو نگاه کنم.

...

مدتي پيش، اين بحث را با يكي از دوستان داشتم. خيلي ها چنين‌اند و برنامه هاي تلويزيون را به كلي تحريم كرده اند. عده اي مثل من هستند كه كاملا تحريم نكرده و مي خواهند با نگاه به رسانه ضد ملي بتوانند از لابلاي اخباری که پخش می شود چيزهايي را استنباط بكنند. مثلا همين چند شب قبل بعد از تظاهرات خودجوش سانديسي-دولتي، ضرغامي در مصاحبه بيست و سي آمده بود و همان انتقاداتي را كه بايد از خود او كرد، با عصبانيت داشت از شبكه هاي بين المللي نظير سي ان ان و الجزيره و ... بیان مي‌كرد كه چرا اخبار تظاهرات ميليوني ما را پوشش نداديد و آنها را متهم مي‌کرد به عدم رعايت اخلاق حرفه‌اي و ...! با اينكه كسي هم نبود به او بگويد شما كه مي‌گوييد اين رسانه هاي بين المللي بنگاه‌های دروغ‌پراكني هستند و در دنيا هيچ شبكه‌اي جز پرس‌تي‌وي و العالم طرفدار ندارد(!)، چرا حالا عصباني هستيد كه گفته‌اند در تظاهرات خودجوش شما كيك و سانديس توزيع مي‌شده و دختران كرايه‌اي شعار "مرگ بر ضد ولايت فقيه" سر مي‌داده‌اند؟! به هر حال اولين بار بود كه موقع ديدن بيست‌وسي خوشحال شدم و مي‌خنديدم.

جاي ديگري بحثي شد در مورد اينكه بايد برنامه هاي صدا و سيما تحريم شوند. يكي گفت واللا من و همسرم تحريم كرده‌ايم ولي بچه‌مان هر شب بايد قصه خاله‌شادونه را از شبكه دو ببيند! و ما هم در برابر او تسليم می‌شويم.

و اما در مورد خاله‌شادونه:

هر شب پس از اخبار عمر و عاصي بيست‌وسي، خانمی جوان مي‌آيد و براي بچه‌ها قصه تعريف مي كند و من هم  زود كانال را عوض مي‌كنم. ولي ديشب كه در بخش خبري مذكور دوباره عطريانفر را آوردند تا از روي كاغذ در كنفرانس مطبوعاتي به سؤالات خبرنگاران پاسخ دهد و به نظر می‌رسيد، اين به يكي از تاكتيكهايشان در مورد واكنش به خواسته هاي جنبش سبز تبديل شده كه، از زبان آدم بيچاره‌اي مثل عطريانفر پاسخ دهند تا مثلا مردم هم باور كنند و بگويند بله اينكه از خودشان بوده و حالا توبه كرده! پس از اعلام غیرمستقیم مواضع حكومت در مورد راه حلهاي ميرحسين از دهان عطريانفر كه به نوعي به عروسك خيمه‌شب‌بازي تبديل شده، برنامه قصه‌گويي خاله شادونه شروع شد. اين بار با خود گفتم امكان ندارد اينها فقط به فكر قصه‌گويي به بچه‌ها باشند و حتما در راستاي مغزشويي بچه‌ها هم بايد كارهايي بكنند. ادا و اطوارهاي خاله‌شادونه را تا آخر قصه تحمل كردم؛ ولي باور كنيد قصه ديشب را در كيهان نوشته‌اند:

خاله‌شادونه ماجراي بچه خرسي بهانه‌گير به اسم پشمك را تعريف كرد كه روزي هوس خوردن عسل كرد و چون در خانه عسل نبود، مادرش انواع و اقسام غذاها و ميوه‌ها را تهيه كرد، ولي پشمك فقط و فقط عسل مي‌خواست. مادرش گفت قراره پدرت وقتي از جنگل برگشت، عسل بياورد، ولي پشمك تحمل نمي‌كرد و الا و بلا عسل مي‌خواست. قهر كرده و كل روز را گرسنه ماند و در نهایت رفت خوابيد. وقتي فردايش از خواب بيدار شد ديد سر ميز صبحانه عسل گذاشته‌اند و با خوشحالی رفت عسل خورد. و هر روز صبحانه و ناهار و شام عسل مي‌خورد تا اينكه خوردن عسل برايش تکراری شد و دوباره شروع كرد به بهانه‌گيري و نق‌زدن كه نمي‌شود عسل شيرين‌تري بدهيد و ...

خلاصه، گويا مي خواستند به بچه‌ها بگويند كه ميرحسين و كروبي و اصلاح‌طلبان هم مثل پشمك خيلي پرتوقع‌تر از اين حرفها هستند و مقصودشان از اين اعتراضات، انقلاب و براندازي و مقابله با اسلام و دین و خداست؛ و انتخابات و غيره بهانه!!!

مقصود من هم از اين حرفها اين است كه خطاب به دوستان تحريم‌کننده تلويزيون بگويم اگر خودتان هم بعضي برنامه‌هاي صدا و سيما را نگاه مي‌كنيد اجازه تماشا را به بچه‌ها ندهيد. برايشان سي‌دي‌هاي "تام‌ و جري" و "اوگي" و ... را تهيه كنيد ؛ که بسي بهتر و اخلاقي‌تر از چرنديات خاله‌شادونه و عمو پورنگ و ... هستند.

مطلب مرتبط: بیشتر از تمکین

دلم به حال اين مظلوم ها نيز مي سوزد

در خبرها بود كه يازده تن از مأموران نيروي انتظامي در درگيري با قاچاقچيان مواد مخدر در راور كرمان كشته شدند. دو سه هفته قبل هم شنيديم در س يرجان با آن همه خدم و حشم قادر به اجراي مجازات اعدام دو فرد شرور نبوده اند(اين بماند كه با اعدام در هر حالتي مخالفم). هر از چندي نيز خبر كشته شدن يا به گروگان گرفته شدن سربازان نگون بخت نيروي انتظامي در نواحي كوهستاني غربي به گوش مي رسد. اينها در اصل همان جواناني هستند كه مجبور به انجام خدمت زير پرچم هستند كه بدون گناه قرباني مي شوند و البته در امور نظامي سرپيچي از مافوق مجازات بدتري نيز دارد و آنها مجبور به اطاعت هستند و اصولا يك نظامي نبايد در مورد اجراي دستور خودش قضاوت كند. و اين هم بماند كه به جاي ازدياد نيرو در مناطقي كه اشرار و قاچاقچيان در آنجا جولان مي دهند، تمام ترسشان از اين است كه در تهران يك تظاهرات سكوت برگزار شود!

درگيريهاي اين چندماه هم كه نيروي انتظامي هميشه سپر بلايشان بوده است، به خصوص در روز عاشورا. كه با لبريز شدن كاسه صبر مردم شاهد مصدوم شدن تعدادي از آنها بوديم، در حاليكه به انواع وسايل ضد ضربه مجهز بودند. روز عاشورا يا بايد كتك مي خورديم و يا دفاع مي كرديم و بنابراين تا لحظه اي كه آنها پا به فرار نگذاشته بودند يا باتونهايشان را زمين نگذاشته بودند، بايد تو هم به خيل مدافعان پيوسته و بي خيال ترحم مي شد. ولي حال كه فيلمهاي آن روز را نگاه مي كنم كردم دلم به حالشان مي سوزد. يا بايد دستور فرماندهانشان را اطاعت مي كردند و يا آنكه بايد در برابر انتفاضه ملت قرار مي گرفتند و بدبختها درست مثل كيسه بوكس بودند در برابر مردم.

با ديدن صحنه زير كردن مردم با ماشين پليس، دوباره عصبانيت موج مي زند و آدم مي گويد كاش ملت خشونت بيشتري نيز به خرج مي دادند... ولي بايد پرسيد آن راننده خودروي انتظامي كيست كه دست و پايش را به دليل ترس از گرفتار شدن ميان مردمي كه آخر سر هم با او كاري نخواهند داشت و فوقش چند لگد و چك به او خواهند زد، چنان گم كرده كرده كه لجام گسيخته اين سوي و آن سو مي تازد؟ آيا همان سربازي نيست كه در مدت خدمتش هميشه در استرس بوده و در اوج استرس فقط و فقط مي خواهد بگريزد و نمي داند كه كجا مي رود و از روي چه رد مي شود. نه سايت و وبلاگي خوانده و نه روزنامه و تلويزيون آزادي ديده و نه در يك محيط دانشجويي بوده كه در آن ببيند مي شود به فلاني گفت بالاي چشمت ابروست. گوشش هم پر شده از اينكه فتنه گران و اغتشاشگران را بايد در مأموريت فردا سركوب كنيم. و مدتها هم هست در ميان يك محيط تك جنسي، جايي كه عقده ها تلنبار مي شوند نگهباني و بي خوابي كشيده، و مي بيند پسران و دختران جوان بسياري هم در ميان معترضين فرياد نيروي انتظامي حمايت حمايت سر مي دهند؛ ما هم جاي او باشيم شايد مجبور به عقده گشودن شويم!

***

شايعه شده از سمت كرج ماشينهاي ضد شو رش زرهي و عجيب و غريبي مي آورند سمت تهران و بيرون نرويد كه هوا پس است. ولي من مي روم تا گشتي بزنم تا ببينم آيا خبري هست يا نه. باران مي بارد و هوا بس ناجوانمردانه سرد است و دارد شب مي شود. از تجمع و فتنه(!) اي هم خبري نيست ولي همه جا پر از مأمور با لباس است و هر جا نيمچه سقفي دارد، جمع شده اند زير آن؛ به خصوص پمپ بنزيني در خيابان آزادي كه موقتا تعطيلش كرده اند! همه جا اينطور است، ميدان انقلاب، جلوي دانشگاه تهران، چهارره ولي عصر، هفت تير، كريمخان، وليعصر و ... و مأمورها مثل موش آب كشيده خودشان را چسبانده اند به ديوار. و چه سخت و دشوار است ساعتها پاييدن و نگهباني! و از آن بدتر تحمل نگاه تنفر آميز عابراني كه چتر به دست، خودشان را زده اند به آن راه كه آمديم براي خريد...

بگو مگو

بگو مگويشان ادامه داشت و من هم عجله اي نداشتم كه بگويم زود باشيد، همه معطل شما هستن...

متصدي بانك با پرخاش به پيرزن مي گفت، صد بار گفتم وقت ما رو نگير؛ با اون دستگاه خود پرداز مي توني قبض ها رو سريع تر پرداخت كني، اينطوري هم با ما هم حرفت نمي شه و هم تو صف هم منتظر نمي موني. پير زن هم بدون آنكه خم به ابرو بياورد، با گشاده رويي مي گفت:

بابا! اولا من اون دستگاه رو بلد نيستم، و مهمتر اينكه من اگه قرار باشه همه كارها رو با ماشينها انجام بديم و با شماها صحبت نكنم كه بايد تو خونه بشينم و بپوسم...

نمي دانم حق با كدامشان بود...

مي خواستم به پيرزن بگويم اينكه وظيفه ش درد دل كردن مردم نيست و از طرفي مي خواستم به آن متصدي بگويم، حالا نمي خواهد از اين پيرزن انتظار داشته باشي كارهاش رو ماشيني انجام بده! ...

در همين افكار بودم كه به خود آمدم؛ متصدي با صداي بلند مي گفت هي كارت چيه...

تنها پوشاندن بلدند

وبلاگ نويسها پاسخهاي دندن شكن و بي نظيري نوشته اند در مورد خبر احمقانه اي كه از سوي خبرگزاري در مورد چادر سر كردن مجيد توكلي جهت فرار و مقايسه كار او با بني صدر منتشر شده. يكي متعلق است به مسيح علي نژاد كه عنوانش خيلي گوياست:

 قصه تحقیر مجید توکلی، قصه حقارت زنان سرزمین من هم هست

از آن بهتر يادداشتي است كه در گوگل ريدر بود:

فارغ از کذب بودن یا صحیح بودن خبر! حالا اگه این مجید توکلی مثلاً اسمش بود سمیه توکلی و بعد با لباس پسرونه می خواست فرار کنه اینقدر ننگ آور نبود نه؟ تازه کلی هم با این حرکت همه حال می کردن، چون لباس مرد زنونه بوده اینقدر ننگش بزرگه که اونا پخش می کنن اینا افتادن به تکذیب! انصافاً ما گند تبعیض و تحقیر جنسی رو در نیاوردیم؟ حتی در روشنفکر ترین و مترقی ترین نیروهامون؟

و اين قسمت هم جالب است از مطلبي با عنوان سؤال از خواهران ارزشي در سايت خودنويس:

می‌شود پرسید: " خواهر من، اینقدر از نظرشان وجود پاک‌تان بی‌ ارزش است که شیوهٔ تحقیر، باید پوشاندن لباس شما به مجید توکلی باشد؟"

آ‬رش سيگارچي هم تاكتيك خوبي برگزيده و گفته چطور مي شود استفاده از چنين روشهايي مثلا براي اندرزگو خيلي هم هوشمندانه بوده ولي حالا در مورد توكلي مسخره بازي در مي آوريد:

«لباس زنانه» مجید توکلی ما «بد» ، «کلاه گیس» ِ شهید اندرزگوی شما خوب؟

و در نهايت بهترين هم اين نوشته است با اشاره به اين نكته كه در شانزده آذر دور دانشگاه تهران چادر كشيده بودند:

آنانی می‌ترسند که همه زیر یک چادر بودند نه مجید توکلی

* * *

در پايان فرض كنيم اي خبر ساختگي نباشد. مي شود گفت:

1- آيا انسان نمي تواند جهت حفظ جان خود چادري سر كند؟ شما كه هميشه در بوق و كرنا مي كنيد حجاب برترين پوشش در برابر هجوم هوا و هوس و شيطان است. لابد او هم خواسته خودش را از شر شيطان رجيم مصون بدارد!

2- آيا اين واقعه دليلي واضح بر اعمال خشونت بيش از حد نسبت به دانشجويان  آنهم در محيط دانشگاه نيست؟ و بعد ادعاي اين را هم دارند كه مي خواهند كرسي هاي آزاد انديشي را در دانشگاه ايجاد كنند!

3- آن جوان دانشجوي بسيجي مخلصي كه در اخبار بيست و سي كيفش را برد بالا و گفت ببينيد اين باتون و اسلحه منه، بايد به درستي مي گفت كه باتون در داخل كيفه كه  در مواقع لزوم بيرونش مياوريم.

مفت ولي مايه درد سر

يكي از پستهاي قبل، خاطراتي از سربازيم نوشتم. هم به دليل نداشتن ارتباط با موضوع، و هم  براي اينكه داغ دلم را تازه نكنم، ديگر درباره اتلاف وقت سربازان به ويژه سربازاني كه داراي تحصيلات دانشگاهي هستند، چيزي ننوشتم. سالهاست كه خيلي ها مي گويند، بابا اين سربازي را به صورت حرفه اي در آوريد تا آنهايي كه به امور نظامي علاقه دارند بيايند تا هم امور نظامي با كيفيت بهتري انجام شود و هم اينكه هر سال ميليونها نفر-ساعت وقت تلف نشود و هم اينكه به صنعت و تجارت مملكت با نيروي جوان سودي برسد. ولي آقايان گوششان به اين حرفها بدهكار نبود و از لزوم خدمت مقدس سربازي سخن مي گفتند و اينكه آنها هم به متخصصان و نيروي جوان متعهد نيازمندند.

گذشت تا اينكه رسيديم به اين سال عجيب و غريب و پرحادثه. دو سه هفته قبل درست موقعي كه يك پزشك وظيفه در جايي كه اخبار و شايعات تكان دهنده اي از آنجا به گوش ملت مي رسيد، به صورتي مشكوك خودكشي كرد و به قول خيلي ها خودكشي شد! يكي دو روز بعد هم سخناني گفته شد كه اگر قبل از اين وقوع اين حادثه در پاسخ به منتقدين سربازي اجباري گفته مي شد، باعث بسي خوشحالي و ميمنت در ميان سربازان مي شد؛ بله، اين بار چنين عنوان مي شد كه كي گفته بايد همه را به زور بياورند سربازي؟ الان شغلهايي كه داريم اگر به سربازان تحصيلكرده اختصاص بدهيم شايد باعث ناراحتي شان بشود! اصولا خيلي بهتر است كه سربازگيري به صورت حرفه اي انجام شود و به سربازان حقوق مكفي داده شود تا آنها هم بهتر خدمت كنند و هم اينكه در كارها تعهد(!) ايجاد شود...

خلاصه كلام اينكه گويا بالاخره قرار بر اين است از خير سربازاني كه ممكن است به احتمال يك در ميليون مايه شر شوند، خلاص شوند! دلم سوخت براي دكتر وظيفه بيچاره اي كه سپر بلاي نوجواناني شد كه قرار است در آينده به اجبار سرباز نشوند