Clarity (وضوح)

پنجشنبه بازار آنها مشتری بیشتری داشت

اصلا هم نمی خواهم به این جماعتی که به تظاهرات بیست و دو بهمن آمده بودم توهین کنم که برای خوردن ساندیس و لبوی داغ، و نیز خرید از خرده فروشانی آمده بودند که در خیابان و پیاده روها بساط پهن کرده و هر جنسی از شورت و ژیلت گرفته تا بادکنک و خرت و پرتهای دیگر را فقط و فقط هزار تومان می فروختند.

الان که پس فردای آن پنجشنبه است و آسوده تر فکر می کنم، دارم به این نتیجه می رسم شاید حساب و کتاب آن  ساندیس خورها، دقیقتر از افرادی مثل ما است که حرفها و شعارهایمان، حتی به اندازه توزیع کنندگان لبوی صلواتی بیست و دو بهمن خریدار ندارد. مطالبات ما شاید به درد طبقه و یا قشر خاصی از جامعه می خورد و ما در تخمین تعداد خودمان دچار توهم بوده و در نبود آنها خیال می کنیم که بی شماریم! و در روزهایی همچون بیست و دو بهمن به جای آنکه آنها میان ما غرق شده و حرفی برای گفتن نداشته باشند، این ماییم که سرگردان شده و جهت شعار گفتن به زیرزمین و مترو پناه بریم.

مهم نیست آنها از کجا، و البته چگونه آمده باشند و این راهپیمایی که بیشتر یک پنجشنبه بازار بود تا یک تظاهرات سیاسی دشمن شکن، شاید به درد خود دولت هم نخورد، البته جز فیلمبرداری این همه لشکر از داخل هلی کوپتر. ولی آنچه مهم است، این است که ما از احوال خیلی ها بی خبریم و انگار برای رسیدن به اهداف هنوز اندر خم یک کوچه ایم.

---

این هم دو صحنه از تظاهرات بیست و دو بهمن امسال، خیابان آزادی ، تقاطع شادمان:

دموكراسي محدود

اينكه گفته مي شود در مقابله با جريان اقتدارگراي فعلي، چه در شعار و چه در رفتار، نبايد افراط كرد و به خشونت متوسل شد منطقي و درست است. البته چنين اعتدالي به  معناي كتمان خواسته ها و مطالبات اصلي نيست و فقط قصد بر آن است طوري عمل نشود كه به نظر برسد در اين ميان به خاطر شعارهاي راديكالي كه سر داده مي شود، به عقايد و باورهاي بخشي از جامعه توهين مي شود.

ولي شخصا با اين مخالفم كه بخواهيم در مباحث تئوريك هم طوري حرف بزنيم كه انگار مي خواهيم همين الان و با واقع بيني به آنها  جامه عمل بپوشانيم؛ براي مثال اين مطلب وبلاگ ملكوت را بخوانيد. از اواخر بحث چنين برداشت مي شود كه نويسنده مي خواهد اجزايي از دموكراسي را حذف كند. در حالي كه بايد گفت در انقلاب 57 هم گرفتار چنين ذهنيت اشتباهي شديم كه «ما کدام دموکراسی را می‌‌خواهیم يا به عبارتِ دیگر کدام بخش‌های دموکراسی به کار ما می‌آیند؟» و در نهايت آقايان گفتند آن بخشي كه با اسلام دلخواه و مورد نظر ما سازگار است! ديكتاتوري از همين افكار محدود كننده نش‍ات مي گيرد.

در مورد بخش هايي از دموكراسي كه به كار ما مي آيد و يا نمي آيد از هم اينك نمي توان سخن گفت و دلايلي هم كاملا ساده دارد. چون ما از اذهان كل طيفهاي جامعه اي هفتاد ميليوني مثل ايران خبر داريم  و اين فقط با رجوع به آرا در يك جامعه آزاد ممكن است. و از سويي ديگر در يك جامعه دموكراتيك همانگونه كه مي دانيم فقط چنين نيست كه نظر اكثريت بر كرسي بنشيند، بلكه بايد حق اقليت هم محفوظ و محترم شمرده شود.

آخر و عاقبت کبوتر صلح

به راستی جامعه به کجا می‌رود؟ در اجتماعی زندگی می کنیم که خشونت و تمامیت خواهی و عدم تحمل و دیگرپذیری و نبود ظرفیت در آن از داخل خانواده‌ها تا عرصه‌های عمومی موج می‌زند. در مواقعی که باید خشم خود را کنترل کنیم نمی‌توانیم بر هیجانات آنی خود غلبه کرده و بدترین اعمال را مرتکب می‌شویم، و یا به جای اینکه خشونت را تقبیح کنیم  علنا( و یا حتی با سکوت) تشویق هم می‌کنیم.

آیا در ایران، این فقط حکومت است که به خشونت دست می زند و کاسه تحملش به سرعت لبریز می‌شود؟ می‌گویند هر حکومتی زیبنده همان ملتی است که بر آن حکم می‌راند و بر عکس. و البته نمی‌توان گفت  نقطه شروع  خشونت که در حلقه باطل آن گرفتار آمده‌ایم، کیست و چیست. از آن راننده و مأمور نیروی انتظامی انتظاری نیست که در اوج بحران می‌خواهد حتی با زیر گرفتن معترضین از صحنه فرار کند؛ ولی وظیفه انسانی ما حکم می کند حتی اگر می‌بینیم کسی نمی‌تواند خشم زودگذر و یا دائمی و فروخفته خود را کنترل کند، به او نگاهی شماتت آمیز و تند بکنیم. تصاویر زیر مربوط به بازی روز 25 دیماه میان تیمهای استقلال و تراکتورسازی تبریز است. گویا طرفداران تراکتورسازی کبوتر سفیدی را به رنگ قرمز (رنگ تیم تراکتورسازی) آغشته کرده بوده‌اند، به نشان بازی دوستانه و صلح آمیز آزاد کرده و به پرواز در می آورند. ولی کبوتر را طرفداران استقلال گیر انداخته و در نهایت به رنگ خون خود کبوتر آغشته می‌کنند. شاید دو-سه نفر سنگدل او بسیار متعصب و هیجان‌زده از میان صدها نفر بتوانند چنان اعمال چندش‌آوری را مرتکب شوند، ولی آنچه زشت‌تر می‌نماید، چهره‌های دیگر است که با تبسم و خنده اعمال آن دو سه کبوترکش را تایید می‌کنند.

قبلا به این فکر می‌کردم در کشور ما که کل باشگاه‌ها تحت نهادهای خاص کنترل شده، و عبارت و صفت "فرهنگی-روزشی" را یدک می‌کشند به جای ترویج ضد فرهنگ و ضد اخلاق کدام فرهنگ خوبی را نهادینه کرده اند؟ ولی با دیدن این صحنه‌هایی که عکاسان* شکارش کرده‌اند آدم به این هم مشکوک می شود که با توحش هم فاصله‌ای داریم یا نه :

 

 

* - عکسها از سایت فوتبال ایران

یک تیر و چند نشان

با جنایتی که دیروز به وقوع پیوست و یک استاد دانشگاه سربه‌زیر ولی ممتاز، قربانی شد، ملت دوباره فهمیدند که جان آدمیزاد برای آقایان حتی ارزش ثمن بخس را هم ندارد. صرفنظر از اینکه مسبب و بانی چنین عمل شنیعی کیست، و هدف و منظورش چه بوده، ولی با توجه به اخباری که منتشر شد، معلوم شد که حکومت می‌خواهد از این جریان بهره‌برداری کرده و حداقل سه نشان را با یک تیر بزند:

1- در روزهای بعد قرار است تحریم‌های ایران به دلیل قضیه هسته‌ای تشدید شود. سوء‌قصد علیه یک دانشمند مرتبط با فیزیک و هسته و اتم می‌تواند پیراهن عثمانی باشد برای مظلوم‌نمایی ایران و گفتن اینکه دیدید ابرقدرتها و صهیونیستها نمی‌خواهند ایران پیشرفت علمی بکند و حالا که نمی‌توانند دولت را از ادامه سیاستهای اتمی منصرف کنند، به توطئه‌ ای همچون ربودن و یا حذف فیزیکی نخبه‌های علمی ما دست می‌زنند.

2- گفته می‌شود دکتر علی‌مـحــمدی از حامیان میرحسین موسوی بوده و حتی در تظاهرات سبزها نیز مشارکت داشته‌است. پس از کشته شدن خواهرزاده میرحسین، قربانی شدن فرد دانشگاهی نه چندان معروف ولی حامی میرحسین می تواند تهدیدی و ارعابی علیه طیفی از سبزها باشد که فکر می‌کنند سرکوبگران فقط به فکر از میان برداشتن افراد شاخص و شناخته شده جنبش اعتراضی هستند. این در حالی است که حکومت هم می‌داند جنبش توانایی فعالیت بدون رهبر هم را دارد و حتی قدرت خود را روز به روز بیشتر می‌کند و البته در این میان شاد افراد شاخص و شناخته شده کمترین نقش را دارند؛‌ و گرنه با وجود دستگیری‌های گسترده باید حرکت جنبش کندتر می شد که شاهد چنین روندی نبودیم.

3- افزایش خشونت و پلیسی و امنیتی شدن فضا نه به نفع مردم، بلکه به نفع سرکوبگران است. چنین اتفاقی آنهم در تهران بهانه‌ای خواهدبود برای افزایش قوای انتظامی در خیابانها.

حق و حقوق مسلـّم و غیر مسلـّم

از این قضیه انرژی هسته ای و اینکه در پروپاگاندای گوش فلک کرکن دولتی از آن به عنوان حق مسلم مردم یاد می‌شود، دیگر دارد حالم به هم می‌خورد. این همه حق مسلم و غیر مسلم قانونی معطل مانده ولی سالهاست که وضعیت اقتصادی مردم به خاطر این مسأله شدیدا سیاسی، بد و بدتر می‌شود.

در متن قانون اساسی به کمک دستور find هر چه در مورد حق و حقوق مردم(و نه دولت) شده، پیدا می‌کنم تا ببینم کجای این حقوق کوچکترین ارتباطی با تشعشات خطرناک رادیوآکتیو دارد:

اصل 1: در مورد اعتقاد مردم به حکومت حق و عدل قرآنی، و داشتن حق رأي است.

اصل 3: یکی از بندها در مورد لزوم تأمین حقوق همه جانبه افراد اعم از زن و مرد از سوی دولت می‌باشد.

اصل 9: اینجا صحبت از نداشتن حق است و گفته شده: "هیچ فرد یا گروه یا مقامی حق ندارد به نام استفاده از آزادی، به استقلال سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، نظامی و تمامیت ارضی ایران کمترین خدشه‏ای وارد کند و هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور آزادیهای مشروع را، هر چند با وضع قوانین و مقررات، سلب کند".

اصل 10: در مورد لزوم تشکیل خانواده بر پایه حقوق و اخلاق اسلامی است.

اصل 12: تذکر شده که در کنار مذهب رسمی کشور و نیز جاهایی که طرفداران مذهبی اکثریت را دارند، حقوق پیروان سایر مذاهب باید محفوظ بماند.

اصل جذاب و در عین حال بسیار خطرناک 14: در این اصل هم صحبتی از حق مسلم هسته‌ای نشده ولی باید به کسانی که در تظاهراتهای اخیر شعار ضد جمهوری اسلامی می‌دهند گوشزد کرد که مطابق با این اصل دولت مجاز است در مورد آنها با اخلاق حسنه و قسط و عدل اسلامی عمل ننموده و حقوق انسانی آنان را رعایت نکنند!! این اصل متناقض اصل 38 است که شکنجه را منع می‌کند!

اصل مترقی 19: به موجب این اصل مردم ایران از هر قوم و قبیله و فارغ از داشتن هر گونه رنگ و نژاد و زبان از حقوق مساوی برخوردارند.

اصل مبهم و شاید مترقی 20: در مورد یکسانی حقوق و تحت حمایت قانون گرفتن زن و مرد طبق موازین اسلام است که اگر توسط متحجرین تفسیر شود، باید گفت این اصل در مورد یکسانی حقوق دو زن با یک مرد است و لاغیر! اصل 21: به جزئیات حقوقی که زن باید با رعایت موازین اسلامی داشته باشد پرداخته شده. اصل 22: در مورد مصونیت از تعرض به حقوق افراد است.

اصل 24: در مورد آزادی مطبوعات است ولی به شرطی که مخل با مبانی اسلام و یا حقوق عمومی باشند. اصل 28: تأکید شده که آزادی انتخاب شغل حق افراد است؛ البته این شغل نباید به حقوق دیگران لطمه‌ای وارد کرده و همچنین نباید مخالف اسلام و مصالح عمومی باشد.

اصل 29: در مورد حق همگانی برخورداری از تأمین اجتماعی و خدمات بهداشتی‌درمانی و مراقبتهای پزشکی به صورت بیمه و غیره می‌باشد.

اصل 31: مطابق با این اصل داشتن مسکن متناسب با نیاز، حق هر فرد و خانواده ایرانی است که دولت مسؤول ادای آن است.

اصل مترقی 34: اولین اصلی است که در آن عبارت "حق مسلم" درج شده و آن "دادخواهی" توسط هر فرد است. بنا به این اصل مترقی همه افراد ملت حق دارند این گونه دادگاه‏ها را در دسترس داشته باشند و هیچ‌کس را نمی‌توان از دادگاهی که به موجب قانون حق مراجعه به آن را دارد منع کرد.

اصل مترقی 35: حق که در این اصل به آن پرداخته شده به نوعی مکملی برای اصل 34 است و البته: در همه دادگاه‏ها طرفین دعوی حق دارند برای خود وکیل انتخاب نمایند و اگر توانایی انتخاب وکیل را نداشته باشند باید برای آنها امکانات تعیین وکیل فراهم گردد.

اصل 40: همچون اصل 9، حقی را از افراد سلب کرده و اینکه، هیچ‌کس نمی‌تواند اعمال حق خویش را وسیله اضرار به غیر یا تجاوز به منافع عمومی قرار دهد.

اصل 41: این اصل دومین اصلی است که در آن عبارت "حق مسلم" آمده و آن حق مسلم تابعیت ایران توسط هر ایرانی است و اینکه دولت نمی‌تواند از هیچ ایرانی سلب تابعیت کند، مگر به درخواست خود او یا در صورتی که به تابعیت کشور دیگری درآید. حال این بماند که عده‌ای به صورت خودجوش و کفن‌پوش و ساندیس به دهان می‌ریزند بیرون و نعره "شهر مقدس ما جای منافقین نیست"، سر می‌دهند مخالف این اصل و نیز اصل 40 است و کک دادگران بیدادگر هم گزیده نمی‌شود بماند!

اصل 49: در مورد لزوم بازپس‌گیری اموال غصب شده از دست غاصبان و عودت آنها به مالباختگان و ذیحقان است که باید توسط انجام پذیرد.

اصل 56: موضوع این اصل حق الهی و خدادادی "حاکمیت مطلق خداوند بر جهان و انسان" و نیز حاکمیت انسان برای سرنوشت اجتماعی خویش است(قابل توجه یزدی و ...) که از آن در جاهای دیگر به عنوان "حق تعیین سرنوشت" یاد می‌شود. البته مطابق با این اصل هیچ‌کس نمی‌تواند این حق الهی را از انسان سلب کند یا در خدمت منافع فرد یا گروهی خاص قرار دهد و ملت این حق خداداد را از طرقی که در اصول بعد می‌آید اعمال می‌کند. که احتمالا تمام مصائب و مشکلات کنونی ما هم از جمله آخر نشأت می‌گیرد.

اصل 61: در آن حفظ حقوق عمومی یکی از وظایف قوه قضائیه توسط دادگاه‏های دادگستری دانسته شده است.

اصل 67: در مورد سوگندنامه نمایندگان مجلس شورای اسلامی است که در قسمتی از آن نماینده سوگند می‌خورد: "... همواره به استقلال و اعتلای کشور و حفظ حقوق ملت و خدمت به مردم پایبند باشم...".

اصل 73: در این اصل عبارتی در مورد "تمیز حق" توسط دادستان آمده است: شرح و تفسیر قوانین عادی در صلاحیت مجلس شورای اسلامی است. مفاد این اصل مانع از تفسیری که دادستان، در مقام تمیز حق، از قوانین می‌کنند نیست.

اصل 67: این اصل البته در مورد حق مستقیم مردم نیست ولی اگر بگوییم خود مردم حق تحقیق و تفحص نداشته‌باشند و نمایندگان مجلس هم وکلای آنها باشند، این حقشان را به وکلایشان واگذار کرده‌اند: "مجلس شورای اسلامی حق تحقیق و تفحص در تمام امور کشور را دارد".

اصل 84: همچون اصل 67 در مورد حق نمایندگان مجلس است: "هر نماینده در برابر تمام ملت مسؤول است و حق دارد در همه مسایل داخلی و خارجی کشور اظهار نظر نماید". یاد زمانی که دکتر شیرزاد نماینده اصفهان، رفت پشت تریبون مجلس و در مورد ماجرای هسته‌ای صحبت کرد به خیر که بیچاره احتمالا بیچاره فقط به خاطر همان سخنان برای دوره‌های بعد رد صلاحیت شد.

اصل 121: این اصل این بار در مورد سوگند رئیس‌جمهور است که در بخشی از آن باید سوگند بخورد: "خود را وقف خدمت به مردم و اعتلای کشور، ترویج دین و اخلاق، پشتیبانی از حق و گسترش عدالت سازم و و از هر گونه خودکامگی بپرهیزم و از آزادی و حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است حمایت کنم".

اصل 142: اصل اصل عجیبی‌ است نازنین و توضیحی ندارد! مطابق با این اصل دارایی رهبر، رییس جمهور، معاونان رییس جمهور، وزیران و همسر و فرزندان آنان قبل و بعد از خدمت، توسط رییس قوه قضاییه(که توسط رهبر منصوب می شود!) رسیدگی می‌شود که بر خلاف حق، افزایش نیافته باشد.

اصل 152: این اصل پا را فراتر از حقوق ایرانی‌ها گذاشته و صحبت از حق و حقوق کل مسلمانان جهان است و پیوند دادن آن با سیاست خارجی جمهوری اسلامی: "سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر اساس نفی هر گونه سلطه‏جویی و سلطه‏پذیری، حفظ استقلال همه جانبه و تمامیت ارضی کشور، دفاع از حقوق همه مسلمانان و عدم تعهد در برابر قدرت‏های سلطه‏گر و روابط صلح‏آمیز متقابل با دول غیر محارب استوار است". اگر چنین است باز این هم بماند که چرا آقایان در برابر جنایات چین در سین‌کیانگ و روسیه در چچن و ارمنستان در ناگورنو قره‌باغ و ... خفه‌خون می‌گیرند؟!

اصل 154: با دقت در این اصل می‌توان به دوستی و همبستگی خلل ناپذیر با کمونیستهای کوبایی و ونزوئلایی و بولیویایی و تروریستهای فارک و ... پی برد. این اصل به نوبه خود پا را از اصل 152 هم بسی فراتر گذاشته و احتمالا پایه و اساس نظرات احمد‌ی‌نژاد می‌باشد: "جمهوری اسلامی ایران سعادت انسان در کل جامعه بشری را آرمان خود می‌داند و استقلال و آزادی و حکومت حق و عدل را حق همه مردم جهان می‌شناسد. بنا بر این در عین خودداری کامل از هر گونه دخالت در امور داخلی ملتهای دیگر، از مبارزه حق‏طلبانه مستضعفین در برابر مستکبرین در هر نقطه از جهان حمایت می‌کند".

اصل 156: مطابق با این اصل مسؤولیت پشتیبانی از حقوق فردی و اجتماعی، و احیای حقوق عامه و گسترش عدل و آزادیهای مشروع از جمله وظایف قوه قضائیه شناخته است.

اصل 173: و مطابق با این اصل به منظور رسیدگی به شکایات، تظلمات و اعتراضات مردم نسبت به مأمورین یا واحدها با آیین‏نامه‏های دولتی و احقاق حقوق آنها، دیوانی به نام "دیوان عدالت اداری" زیر نظر رییس قوه قضاییه تأسیس می‌گردد.

×××

همانطور که دیدیم، آنطور که در بوق کرنا می‌شود به سادگی نمی شود گفت انرژی هسته‌ای حق مسلم مردم است. و به راستی آیا مردم بوشهر و نطنز و اراک و اطراف آنها می توانند مطابق با اصل 27 (تشکیل اجتماعات و راه‏پیمایی‏ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است‏) می‌توانند بدون حمل سلاح اعتراض بکنند که ما بیم از این داریم نیروگاه‌هایی که روسها می‌سازند و یا شما می‌سازید، مثل چرنوبیل سرنوشت وحشتناکی برای ما و نسلهای آینده رقم بزنند یا اینکه چنین تظاهراتی در مبانی اسلام(توحید و معاد و نبوت) خلل و خدشه وارد می کند؟

استحاله دیکتاتوری

 من كه فكر مي‌كنم دلیل اصلی سرنگونی هر حکومت تمامیت‌خواه این است که دنياي اين ديكتاتورها مدام كوچك و كوچكتر مي شود و بالاخره تك و تنها مي مانند و حوضشان. در اين ميان جهت تجديد قوا كمي(تاكيد مي كنم كه فقط كمي) هم بايد دندان روي جگر گذاشت و صبر كرد. همان گونه كه اكثريت مهره‌هاي ارشد و اسم و رسم‌دار جمهوري اسلامي هم اكنون در مقابلش صف آرايي كرده‌اند، بايد منتظر ماند و ديد كه همين شخصیت‌هاي به ظاهر متحد امروز كه مثلا ولايتمدار تشريف داشته، ولی چشم دیدن و تاب شنيدن نظرات همديگر را ندارند، چگونه همدیگر را از صحنه خواهند راند.

خوشبختانه این جنبش اعتراضی فعلی که روز به روز قدرتمندتر می‌شود تمامیت‌خواهان را چنان تحت فشار گذاشته، با تمام تلاشی که می‌کنند تا اخبار اتفاقات مربوطه را منتشر نکرده و یا تحریف کنند، این بار به دلیل تفاوت سلایق ناشی از چگونگی برخورد با معترضان، تعارض جدی با همدیگر پیدا می‌کنند. البته برخی از آنها خوب می دانند که نباید جلوی جماعت و به تعبیر خودشان "عوام"، اختلاف سلایق خود را بروز دهند و باید در تأیید سخنان هم صحبت کنند؛ مثل همان دو تحلیلگر ناشناس پریشبی که یکیشان از قضا نماینده ملت در مجلس بود و در راستای متلک‌پرانی به سران فتنه(!) حتی خودزنی هم کرده و به حق می‌گفت:"همه ما از نعمتهای انقلاب برخوردار شده‌ایم و گرنه امثال من نمی‌توانستند حتی دیوار ساختمان مجلس را ببینند(!) و حالا نباید به خاطر یک شکست در انتخابات نباید به ابزاری جهت به زیر سؤال بردن کل نظام و انقلاب تبدیل شویم". و تحلیلگر دومی و مجری برنامه هم می گفت کاملا صحیح می فرمایید و ...

ولی دو تحلیلگر خودی دیشب کمابیش شناخته شده بودند: "عباس سلیمی نمین" و دیگری "مرتضی نبوی". این دو شخصیت ذوب در ولایت، دیشب بدجوری به حرفهای همدیگر می‌پریده و به اصطلاح اجازه نمی‌دادند کلام در دهان دیگری منعقد شود(یاد دادگاه کرباسچی به خیر!). مجری با توجه به ایما و اشاره‌ای که از پشت صحنه می‌شد، بارها تذکر می‌داد ما همه با همدیگر هم‌نظر هستیم و فقط الفاظ با متفاوتند(تاکتیک مقابله با شعار ما همه باهم هستیم از سوی مردم)؛ و البته اصلا هم اینطور نبود که مجری بی‌طرف(!) صدا و سیما بیان می‌کرد. قطعا تفاوت دیدگاه سلیمی نمین و نبوی بسیار شدید بود و درست از همان نوع تفاوتهایی است که نظام را به دو طیف اصلاح‌طلبان(بخوانید اغتشاشگران و فتنه‌گران سابق و محاربان فعلی) و اصولگرایان دو شقه کرد. به نظر می‌رسد دو سلیقه کثیف و‌‌ کاملا متفاوتی که از سوی آنها مطرح می‌شد و در اصل به همین خاطر است که حکومت مردد است که چگونه با سران فتنه (به زعم خود) مطرح کند، هر کدام در تصمیمگیری نهایی حکومت اعلام شود باعث گسترده‌تر شدن دامنه اعتراضات خواهدشد:

مختصری در مورد نظر سلیمی نمین:

سلیمی نمین می گوید که نباید گفته شود که میرحسین و کروبی سران فتنه‌اند و مثلا باید آنها را بگیرند و اعدام کنند. چون مشکل از آن سوی مرزها آب می‌خورد و اینها اصلا در حدی نیستند که جنبش و یا به قول او جـنگ نـر م را رهبری کنند. و در تریبونها هم نباید اسمی از آنها آورد تا آنها منزوی و مطرود شوند، بلکه به دامن نظام برگردند(!).

مختصری در مورد نظر مرتضی نبوی:

نظر نبوی در شعارهای تظاهرات خودجوش-ساندیسی هفته قبل اعلام شد و نظر فاطمه رجبی و علم‌الهدی است: اینها منافقند و محارب و بدترند از اسراییل و آمریکا؛ باید میرحسین و کروبی را بگیرند و اعدام کنند! همان کاری را که حضرت علی در جنگ نهروان انجام داد! او به درستی می داند که کار از کار گذشته و امکان پیدا کردن مجدد بصیرت (منظور حکومت از بصیرت اطاعت بی چون و چرا از ولی فقیه و عدم اعتراض به او است) و توبه سران فتنه وجود ندارد.

گویا نظر دوم، دست بالا را در حکومت دارد و با تندتر شدن خواسته‌های مردم و اعمال شدیدتر خشونت از سوی قوای سرکوبگر رژیم و واکنش از سوی مردم به صورت دفاع منجر به خشونت متقابل، متأسفانه چنین تفکری غالب خواهدشد. ولی بحث دیشب وقتی جالب شد که سلیمی نمین در اوج بحث و جدل و در دفاع از نظر خود، سؤالی از نبوی کرد، در حالی که لاینقطع در بوق و کرنا می کنند مملکت به خصوص پس از تظاهرات خودجوش-ساندیسی‌شان آرام شده، خود اقرار می‌کنند که جنبش سبز هنوز در ابتدای کار است و خیال توقف را ندارد. او از نبوی پرسید اگر میرحسین را بگیرند(اعدام کنند) به نظر شما این فتنه می‌خوابد و نبوی هم پاسخ داد نه!

مرتبط:

مباحثه داغ مرتضی نبوی و سلیمی نمین درباره دستگیری موسوی و کروبی

اعلام موضع حكومت توسط عطريانفر و خاله‌شادونه

...

دوستم: من هیچ وقت این رسانه ضد ملی رو نگاه نمي‌کنم.

من: البته من هم نگاه نمي‌كنم، ولي بعضي وقتها كه روحيه مازوخيستي پيدا مي‌کنم(معمولا ساعت هشت و نيم هر شب!) مي ‌خواهم بيست‌ و‌ سي رو نگاه كنم. به هر حال نظر كلي‌ام اينه كه همه كارهاي اينها بايد زير ذره‌بين باشه، تا نتوانند به‌سادگي از هر موردي سوء‌استفاده كنند.

دوستم: ولی من که اصلا حاضر نیستم، حتی به عنوان کار داوطلبانه سازمان ملل بشینم و این برنامه ها رو نگاه کنم.

...

مدتي پيش، اين بحث را با يكي از دوستان داشتم. خيلي ها چنين‌اند و برنامه هاي تلويزيون را به كلي تحريم كرده اند. عده اي مثل من هستند كه كاملا تحريم نكرده و مي خواهند با نگاه به رسانه ضد ملي بتوانند از لابلاي اخباری که پخش می شود چيزهايي را استنباط بكنند. مثلا همين چند شب قبل بعد از تظاهرات خودجوش سانديسي-دولتي، ضرغامي در مصاحبه بيست و سي آمده بود و همان انتقاداتي را كه بايد از خود او كرد، با عصبانيت داشت از شبكه هاي بين المللي نظير سي ان ان و الجزيره و ... بیان مي‌كرد كه چرا اخبار تظاهرات ميليوني ما را پوشش نداديد و آنها را متهم مي‌کرد به عدم رعايت اخلاق حرفه‌اي و ...! با اينكه كسي هم نبود به او بگويد شما كه مي‌گوييد اين رسانه هاي بين المللي بنگاه‌های دروغ‌پراكني هستند و در دنيا هيچ شبكه‌اي جز پرس‌تي‌وي و العالم طرفدار ندارد(!)، چرا حالا عصباني هستيد كه گفته‌اند در تظاهرات خودجوش شما كيك و سانديس توزيع مي‌شده و دختران كرايه‌اي شعار "مرگ بر ضد ولايت فقيه" سر مي‌داده‌اند؟! به هر حال اولين بار بود كه موقع ديدن بيست‌وسي خوشحال شدم و مي‌خنديدم.

جاي ديگري بحثي شد در مورد اينكه بايد برنامه هاي صدا و سيما تحريم شوند. يكي گفت واللا من و همسرم تحريم كرده‌ايم ولي بچه‌مان هر شب بايد قصه خاله‌شادونه را از شبكه دو ببيند! و ما هم در برابر او تسليم می‌شويم.

و اما در مورد خاله‌شادونه:

هر شب پس از اخبار عمر و عاصي بيست‌وسي، خانمی جوان مي‌آيد و براي بچه‌ها قصه تعريف مي كند و من هم  زود كانال را عوض مي‌كنم. ولي ديشب كه در بخش خبري مذكور دوباره عطريانفر را آوردند تا از روي كاغذ در كنفرانس مطبوعاتي به سؤالات خبرنگاران پاسخ دهد و به نظر می‌رسيد، اين به يكي از تاكتيكهايشان در مورد واكنش به خواسته هاي جنبش سبز تبديل شده كه، از زبان آدم بيچاره‌اي مثل عطريانفر پاسخ دهند تا مثلا مردم هم باور كنند و بگويند بله اينكه از خودشان بوده و حالا توبه كرده! پس از اعلام غیرمستقیم مواضع حكومت در مورد راه حلهاي ميرحسين از دهان عطريانفر كه به نوعي به عروسك خيمه‌شب‌بازي تبديل شده، برنامه قصه‌گويي خاله شادونه شروع شد. اين بار با خود گفتم امكان ندارد اينها فقط به فكر قصه‌گويي به بچه‌ها باشند و حتما در راستاي مغزشويي بچه‌ها هم بايد كارهايي بكنند. ادا و اطوارهاي خاله‌شادونه را تا آخر قصه تحمل كردم؛ ولي باور كنيد قصه ديشب را در كيهان نوشته‌اند:

خاله‌شادونه ماجراي بچه خرسي بهانه‌گير به اسم پشمك را تعريف كرد كه روزي هوس خوردن عسل كرد و چون در خانه عسل نبود، مادرش انواع و اقسام غذاها و ميوه‌ها را تهيه كرد، ولي پشمك فقط و فقط عسل مي‌خواست. مادرش گفت قراره پدرت وقتي از جنگل برگشت، عسل بياورد، ولي پشمك تحمل نمي‌كرد و الا و بلا عسل مي‌خواست. قهر كرده و كل روز را گرسنه ماند و در نهایت رفت خوابيد. وقتي فردايش از خواب بيدار شد ديد سر ميز صبحانه عسل گذاشته‌اند و با خوشحالی رفت عسل خورد. و هر روز صبحانه و ناهار و شام عسل مي‌خورد تا اينكه خوردن عسل برايش تکراری شد و دوباره شروع كرد به بهانه‌گيري و نق‌زدن كه نمي‌شود عسل شيرين‌تري بدهيد و ...

خلاصه، گويا مي خواستند به بچه‌ها بگويند كه ميرحسين و كروبي و اصلاح‌طلبان هم مثل پشمك خيلي پرتوقع‌تر از اين حرفها هستند و مقصودشان از اين اعتراضات، انقلاب و براندازي و مقابله با اسلام و دین و خداست؛ و انتخابات و غيره بهانه!!!

مقصود من هم از اين حرفها اين است كه خطاب به دوستان تحريم‌کننده تلويزيون بگويم اگر خودتان هم بعضي برنامه‌هاي صدا و سيما را نگاه مي‌كنيد اجازه تماشا را به بچه‌ها ندهيد. برايشان سي‌دي‌هاي "تام‌ و جري" و "اوگي" و ... را تهيه كنيد ؛ که بسي بهتر و اخلاقي‌تر از چرنديات خاله‌شادونه و عمو پورنگ و ... هستند.

مطلب مرتبط: بیشتر از تمکین