Clarity (وضوح)

آخر و عاقبت کبوتر صلح

به راستی جامعه به کجا می‌رود؟ در اجتماعی زندگی می کنیم که خشونت و تمامیت خواهی و عدم تحمل و دیگرپذیری و نبود ظرفیت در آن از داخل خانواده‌ها تا عرصه‌های عمومی موج می‌زند. در مواقعی که باید خشم خود را کنترل کنیم نمی‌توانیم بر هیجانات آنی خود غلبه کرده و بدترین اعمال را مرتکب می‌شویم، و یا به جای اینکه خشونت را تقبیح کنیم  علنا( و یا حتی با سکوت) تشویق هم می‌کنیم.

آیا در ایران، این فقط حکومت است که به خشونت دست می زند و کاسه تحملش به سرعت لبریز می‌شود؟ می‌گویند هر حکومتی زیبنده همان ملتی است که بر آن حکم می‌راند و بر عکس. و البته نمی‌توان گفت  نقطه شروع  خشونت که در حلقه باطل آن گرفتار آمده‌ایم، کیست و چیست. از آن راننده و مأمور نیروی انتظامی انتظاری نیست که در اوج بحران می‌خواهد حتی با زیر گرفتن معترضین از صحنه فرار کند؛ ولی وظیفه انسانی ما حکم می کند حتی اگر می‌بینیم کسی نمی‌تواند خشم زودگذر و یا دائمی و فروخفته خود را کنترل کند، به او نگاهی شماتت آمیز و تند بکنیم. تصاویر زیر مربوط به بازی روز 25 دیماه میان تیمهای استقلال و تراکتورسازی تبریز است. گویا طرفداران تراکتورسازی کبوتر سفیدی را به رنگ قرمز (رنگ تیم تراکتورسازی) آغشته کرده بوده‌اند، به نشان بازی دوستانه و صلح آمیز آزاد کرده و به پرواز در می آورند. ولی کبوتر را طرفداران استقلال گیر انداخته و در نهایت به رنگ خون خود کبوتر آغشته می‌کنند. شاید دو-سه نفر سنگدل او بسیار متعصب و هیجان‌زده از میان صدها نفر بتوانند چنان اعمال چندش‌آوری را مرتکب شوند، ولی آنچه زشت‌تر می‌نماید، چهره‌های دیگر است که با تبسم و خنده اعمال آن دو سه کبوترکش را تایید می‌کنند.

قبلا به این فکر می‌کردم در کشور ما که کل باشگاه‌ها تحت نهادهای خاص کنترل شده، و عبارت و صفت "فرهنگی-روزشی" را یدک می‌کشند به جای ترویج ضد فرهنگ و ضد اخلاق کدام فرهنگ خوبی را نهادینه کرده اند؟ ولی با دیدن این صحنه‌هایی که عکاسان* شکارش کرده‌اند آدم به این هم مشکوک می شود که با توحش هم فاصله‌ای داریم یا نه :

 

 

* - عکسها از سایت فوتبال ایران

دلم به حال اين مظلوم ها نيز مي سوزد

در خبرها بود كه يازده تن از مأموران نيروي انتظامي در درگيري با قاچاقچيان مواد مخدر در راور كرمان كشته شدند. دو سه هفته قبل هم شنيديم در س يرجان با آن همه خدم و حشم قادر به اجراي مجازات اعدام دو فرد شرور نبوده اند(اين بماند كه با اعدام در هر حالتي مخالفم). هر از چندي نيز خبر كشته شدن يا به گروگان گرفته شدن سربازان نگون بخت نيروي انتظامي در نواحي كوهستاني غربي به گوش مي رسد. اينها در اصل همان جواناني هستند كه مجبور به انجام خدمت زير پرچم هستند كه بدون گناه قرباني مي شوند و البته در امور نظامي سرپيچي از مافوق مجازات بدتري نيز دارد و آنها مجبور به اطاعت هستند و اصولا يك نظامي نبايد در مورد اجراي دستور خودش قضاوت كند. و اين هم بماند كه به جاي ازدياد نيرو در مناطقي كه اشرار و قاچاقچيان در آنجا جولان مي دهند، تمام ترسشان از اين است كه در تهران يك تظاهرات سكوت برگزار شود!

درگيريهاي اين چندماه هم كه نيروي انتظامي هميشه سپر بلايشان بوده است، به خصوص در روز عاشورا. كه با لبريز شدن كاسه صبر مردم شاهد مصدوم شدن تعدادي از آنها بوديم، در حاليكه به انواع وسايل ضد ضربه مجهز بودند. روز عاشورا يا بايد كتك مي خورديم و يا دفاع مي كرديم و بنابراين تا لحظه اي كه آنها پا به فرار نگذاشته بودند يا باتونهايشان را زمين نگذاشته بودند، بايد تو هم به خيل مدافعان پيوسته و بي خيال ترحم مي شد. ولي حال كه فيلمهاي آن روز را نگاه مي كنم كردم دلم به حالشان مي سوزد. يا بايد دستور فرماندهانشان را اطاعت مي كردند و يا آنكه بايد در برابر انتفاضه ملت قرار مي گرفتند و بدبختها درست مثل كيسه بوكس بودند در برابر مردم.

با ديدن صحنه زير كردن مردم با ماشين پليس، دوباره عصبانيت موج مي زند و آدم مي گويد كاش ملت خشونت بيشتري نيز به خرج مي دادند... ولي بايد پرسيد آن راننده خودروي انتظامي كيست كه دست و پايش را به دليل ترس از گرفتار شدن ميان مردمي كه آخر سر هم با او كاري نخواهند داشت و فوقش چند لگد و چك به او خواهند زد، چنان گم كرده كرده كه لجام گسيخته اين سوي و آن سو مي تازد؟ آيا همان سربازي نيست كه در مدت خدمتش هميشه در استرس بوده و در اوج استرس فقط و فقط مي خواهد بگريزد و نمي داند كه كجا مي رود و از روي چه رد مي شود. نه سايت و وبلاگي خوانده و نه روزنامه و تلويزيون آزادي ديده و نه در يك محيط دانشجويي بوده كه در آن ببيند مي شود به فلاني گفت بالاي چشمت ابروست. گوشش هم پر شده از اينكه فتنه گران و اغتشاشگران را بايد در مأموريت فردا سركوب كنيم. و مدتها هم هست در ميان يك محيط تك جنسي، جايي كه عقده ها تلنبار مي شوند نگهباني و بي خوابي كشيده، و مي بيند پسران و دختران جوان بسياري هم در ميان معترضين فرياد نيروي انتظامي حمايت حمايت سر مي دهند؛ ما هم جاي او باشيم شايد مجبور به عقده گشودن شويم!

***

شايعه شده از سمت كرج ماشينهاي ضد شو رش زرهي و عجيب و غريبي مي آورند سمت تهران و بيرون نرويد كه هوا پس است. ولي من مي روم تا گشتي بزنم تا ببينم آيا خبري هست يا نه. باران مي بارد و هوا بس ناجوانمردانه سرد است و دارد شب مي شود. از تجمع و فتنه(!) اي هم خبري نيست ولي همه جا پر از مأمور با لباس است و هر جا نيمچه سقفي دارد، جمع شده اند زير آن؛ به خصوص پمپ بنزيني در خيابان آزادي كه موقتا تعطيلش كرده اند! همه جا اينطور است، ميدان انقلاب، جلوي دانشگاه تهران، چهارره ولي عصر، هفت تير، كريمخان، وليعصر و ... و مأمورها مثل موش آب كشيده خودشان را چسبانده اند به ديوار. و چه سخت و دشوار است ساعتها پاييدن و نگهباني! و از آن بدتر تحمل نگاه تنفر آميز عابراني كه چتر به دست، خودشان را زده اند به آن راه كه آمديم براي خريد...

بيجا نبود اگر فقط مي گفت: فيس بوك را رفع فـ.ـيلتر كنيد

وقتي راه حلهاي پنجگانه ميرحسين را خواندم، اولش عصباني شدم كه چرا هيچ حرفي از تقلب نزده، با اين تصور كه حكومت آن را به نوعي عقب نشيني خواهد دانست، كه البته بعضي از آنها از حول حليم تو ديگ افتاده و چنين برداشت كرده اند كه مير حسين عقب نشيني كرده و قبول كرده كه حرمت شكني شده و چه و چه... ! (حرفهاي گماشته در مجلسي مثل رسايي، و يا آدم جاه طلبي مثل محسن رضايي )

اگر به هر كدام از اين راه حلهاي پيشنهادي موشكافانه نگاه شود مي توان گفت حتي اگر كودتا و تقلب نمي شد، كمتر كسي انتظار داشت كه دولت مير حسين بتواند به اين كارها جامه عمل بپوشاند؛ اما حالا طوري شده كه كل خواسته هايي كه در طول بر مصدر كار بودن دولت خاتمي، به تدريج مطرح شده ولي اجرا نشدند، به صورت يك بسته پيشنهادي، و در عين حال يك مطالبه جدي، ارائه مي شود و از سوي ديگر قدرت چانه زني و فشار از پايين بيشتري نيز دارد، و در صورت سر دواندن سران حكومت(كه از حالا مي شود پيش بيني كرد، آنها عكس العمل مثبتي نشان نخواهند داد)، بايد منتظر وزيدن توفان سهمگين ديگري از سوي ملت باشند كه موعد آن البته روز 22 بهمن ماه امسال خواهد بود.

حال به تك تك راه حلها مي پردازيم و اينكه آيا حكومت زير بار چنين خواسته هايي مي رود يا نه. مطمئنا با اجرا شدن آنها، اصلا مهم نيست احمدي نژاد سر كار باشد يا نه؟ مشكل ما كه شخص نيست:

راه حل اول:

اعلام مسئولیت پذیری مستقیم دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه به نوعی که از دولت حمایت های غیرمعمول در مقابل کاستی ها و ضعف هایش نشود و دولت مستقیما پاسخگوی مشکلاتی باشد که برای کشور ایجاد کرده است . به یقین اگر دولت کارآمد و محق باشد خواهد توانست جواب مردم و مجلس را بدهد و اگر بی کفایت و ناکارآمد بود مجلس و قوه قضائیه در چهارچوب قانون اساسی با او برخورد خواهند کرد.

البته دولت الان هم ادعاي پاسخگويي در برابر همه را دارد، ولي اينكه بگويند ما مشكل ايجاد كرده ايم را هرگز نمي پذيرند. و از سوي ديگر مجلس و قوه قضائيه كه اصلا نبايد حرف آنها را زد كه كاسه داغتر از دولتند، مگر اينكه يا به گناه تقلب اقرار كرده و دولت را بركنار نمايند، و يا اينكه مثلا اداره قوه قضائيه را بدهند مثلا دست شخصي مثل كروبي كه با اين اوضاع غير ممكن است. بنابراين از حالا تكليف اين راه حل معلوم است.

راه حل دوم:

تدوین قانون شفاف و اعتماد برانگیز برای انتخاباتها به نوعی که اعتماد ملت را به یک رقابت آزاد و منصفانه و بدون خدعه و دخالت قانع سازد. این قانون باید شرکت همه ملت را علیرغم تفاوت در آراء و اندیشه ها تضمین کند و جلوی دخالت های سلیقه ای و جناحی دست اندرکاران نظام را در همه سطوح منتفی سازد. مجالس اولیه انقلاب می تواند به عنوان الگویی مورد توجه قرار گیرند.

اين راه حل يعني حذف نظارت استصوابي و يا كمرنگ كردن نقش شواري نگهبان و جنتي و .... البته شايد حكومت به صورت صوري اعلام بكند: باشد، ما قانون انتخابات را براي دفعات ديگر اصلاح مي كنيم! ولي اين بايد به صورت رسمي و قطعي و حضور اپوزيسيون صورت گيرد، وگرنه ملتي كه شعارهاي ساختار شكنانه را فرياد زده نه تنها انتخاباتها را تحريم خواهند كرد، بلكه در روزهاي انتخابات شاهد به اصطلاح اغتشاش خواهيم بود. فلذا اين راه حل هم تا جنتي و احمد خاتمي در خطبه هاي نماز جمعه آفتابي مي شوند و حتي فراتر از نقش خود در شوراي نگهبان ظاهر شده و به قضات دستور قضاوت بيرحمانه تر و صدور احكام اعدام مي دهند، هرگز عملي نخواهد شد.

راه حل سوم:

آزادی زندانیان سیاسی و احیاء حیثیت و آبروی آنها. بنده یقین دارم که این اقدام نه به ضعف که به درایت نظام تعبیر خواهد گشت. و نیز آگاهیم که جریانهای سیاسی منحطی با این راه حل مخالف هستند.

اگر قرار باشد بنابه قانون جرم سياسي وجود نداشته و همه بدون ترس از دستگير شدن فعاليت سياسي داشته باشند، بايد شاهد آن بود كه اعتراضات روز به روز گسترده تر شده و هركسي هرچه دل تنگش بخواهد، حتي در انتقاد از ولي فقيه بگويد، و بنابراين چسباندن انگ «ساختار شكن»، جايي از اعراب ندارد. و به همين دليل از مير حسين خوشم آمد كه پيشاپيش اعلام كرده جريانهاي سياسي منحطي با اين راه حل مخالف هستند. و چون آنكه بايد درايت داشته باشد و ندارد و اگر داشت چنين وضعيتي روي نمي داد، و از سوي ديگر قدرت تصميمگيري اصولا دست همين جريانهاي سياسي منحط است و بس(اگر منحط نبودند كه فعال دانشجويي را به خاطر اقدام عليه امنيت ملي، دستگير، و جهت بي آبرو كردن چادر سرش نمي كردند)، بايد گفت فاتحه اين راه حل را هم بايد خواند.

راه حل چهارم:

آزادی مطبوعات و رسانه ها و اجازه نشر مجدد روزنامه های توقیف شده جزء ضروریات روند بهبود است. ترس از آزادی مطبوعات باید از بین برود و تجربیات جهانی در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد. گسترش کانال های ماهواره ای و اهمیت یافتن آنها و تاثیرگذاری قاطع این رسانه که بخوبی ناکافی بودن روش های قدیمی و محدودیت صدا و سیما را می رساند. پارازیت ها و محدودیت های اینترنتی می تواند برای مدت کوتاهی اثرگذار باشد. تنها راه چاره داشتن رسانه هایی متنوع و آگاه و آزاد در داخل کشور است. آیا زمان آن نرسیده است که با اقدامی شجاعانه و ناشی از اعتماد به متفکران و نیروهای خلاق جامعه ، نگاهها را از آنسوی مرزها به شکوفایی خلاقیت سیاسی و فرهنگی و اجتماعی داخلی برگردانیم؟

راه حل پنجم:

به رسمیت شناختن حقوق مردم برای اجتماعات قانونی و تشکیل احزاب و تشکل ها و پایبندی به اصل 27 قانون اساسی . اقدام در این زمینه که می تواند با درایت و همکاری همه علاقمندان به کشور صورت گیرد در طول چند ماه می تواند فضایی توام با دوستی و محبت ملی را جایگزین در گیری سازمان بسیج و نیروهای امنیتی با مردم و یا درگیری مردم با مردم نماید.

توضيح همانند نظري است كه در مورد راه حل اول گفته شد! حكومت پس از قضاياي پيش آمده در عاشورا، تشييع جنازه منتظري و شانزده آذر، يك بهانه بزرگ را پيدا كرده كه در طول شش – هفت ماه و يا بهتر بگوييم سي سال گذشته، در عطش و حسرت آن مي سوخت: «توهين به اسلام!»؛ اگر قبلا بهانه اي براي سركوب كردن تظاهراتهاي مردم نداشتند و به گونه هايي غير مستقيم و با بافتن آسمان ريسمان مي گفتند كه به شرع و دين بي حرمتي شده، حالا مي توانند طلبكار و گستاخ تر هم باشند به مباني اسلام و تشيع توهين كرده ايد و حق تجمع را نداريد و گويا در اين مورد به خصوص، تازه آغاز سركوب حق برگزاري تجمعات از سوي مردم است. و غافل از اينكه اگر قرار باشد ملت تومار را براي يك بار براي هميشه بپيچند، ديگر كاري به اين نخواهند داشت طرف قرآن را سر نيزه كرده يا پيراهن عثمان را؛ و يكي از شعارهاي اصلي هم در همين مورد بود. و در اين مورد انتقادي از مير حسين بايد كرد كه آيا شواهدي هم هست كه در اين تجمعات، مردم عادي با مردم عادي درگير شده باشند كه او در اين بند راه حلش به آن اشاره كرده است؟

يك نكته ديگر:

ميرحسين پيش از ارائه راه حلها به انتقاد از سپاه پرداخته و گفته است:

ما می گوئیم نهاد بزرگ و تاثیر گذاری چون سپاه اگر هر روز چرتکه بیاندازد که قیمت سهام چقدر بالا و پائین رفته نمی تواند از کشور و منافع ملی آن دفاع نماید؛ هم خود به فساد کشیده می شود و هم کشور را به فساد می کشاند .

از اين حرف ميرحسين نتايج زيادي مي توان گرفت. با توجه به اينكه او با نام كامل سپاه آشناست و مي داند رسالت وجودي آن نه دفاع از منافع ملي، بلكه حفاظت از انقلاب اسلامي است، به احتمال زياد او هم به اين نتيجه رسيده كه بايد سپاه در ارتش ادغام شود و فقط يك نهاد بايد وظيفه دفاع از كيان كشور را بر عهده گيرد؛ وگرنه با در نظر داشتن اينكه حتي در دوران صلح وجود يك ارتش قوي الزامي است؛ اين سؤال مطرح مي شود كه فعاليتهاي سازماني موازي مثل سپاه ، در  زمان صلح با توجه كه از انقلاب بيش از سي سال مي گذرد، چه بايد باشد؟

و آنچه به نظر مي رسد اين است كه سپاه نه در جهت وظيفه اصلي اش(حراست از انقلاب) با جنبشهاي اسياسي و جتماعي برخورد قهرآميز مي كند، بلكه چون از قبل خواه نا خواه در امور مختلف سياسي و اقتصادي نموده و منافعي از اين رهگذر پيدا كرده در چنين مواقع خطيري به اسم دفاع از انقلاب وارد صحنه مي شود و از اين رو است كه سران اين سازمان گاهي در نقش مفتي ديني نيز ظاهر شده و مي گويند حفظ نظام از اداي نماز كه ستون دين است مهمتر است!

نوبلی برای اوباما

انتقادهای گسترده ای می شود که اوباما مستحق گرفتن نوبل صلح نبود. چون او یکسال نیست که کارش را به عنوان رئیس جمهور شروع کرده و هنوز به حرفهایش عمل نکرده و یا اینکه می خواهد به افغانستان نیروهای نظامی بیشتری بفرستد. ولی با اینکه زیاد هم جو اوباما زدگی من را نگرفته ولی شخصا به دلایل زیر اعطای نوبل را به اوباما کاری درست می دانم:

1- مگر همه کسانی که نوبل صلح می گیرند  به حرفهایشان عمل کرده اند؟ خیلی از آنها مبارز بوده اند و اصلا هم معلوم نیست بعد از در دست گرفتن واقعی قدرت چگونه عمل کنند. چه بخواهیم و چه نخواهیم صلح را در دنیا باید کسانی که قدرت واقعی در دستشان است نهادینه کنند، و در نظر داشتن اینکه اوباما همیشه در حرفهایش تکرار می کند که طرفدار مذاکره حتی با اصلی ترین دشمنانش بوده و خشونت را آخرین چاره می داند، باید چنین عملی را ولو در ظاهر تشویق کرد چون التهاب حداقل در سطح جهانی کاسته می شود. بعلاوه اعطای جایزه نوبل صلح به اوباما محرکی است برای دیگران رهبران جهان که حرفهای غیر مسؤولانه و جنگ طلبانه نزنند.

2- اینکه می گویند فرصت چندانی برای جامه عمل پوشاندن به حرفهایش نداشته به هیچ وجه درست نیست. تسریع خروج نیروهای آمریکایی از عراق یک مثال عینی است.

3- و اینکه گفته می شود اگر اوباما طرفدار صلح است چرا خواهان افزایش نیروها در افغانستان و اتخاذ قوه قهریه در وزیرستان پاکستان است که تبدیل شده به مخفیگاه و محل زاد و ولد طالبان و القاعده؟ پاسخ به این سؤال هم ساده است، چون تروریستها هیچگاه نمی خواهند از طریق شرکت در یک روند دموکراتیک صاحب قسمتی از قدرت شوند، چون می خواهند کل قدرت سیاسی و ... را قبضه کنند و در نتیجه آنها هیچگاه به جز اعمال زور تسلیم نشده و روششان را تغییر نخواهند داد.

4- به نظر می رسد کمتر شدن تنش میان روسیه و غرب به دلیل تعلیق استقرار سپر موشکی ناتو، آرامش نسبی ایجاد شده در روابط کشورهایی مثل ترکیه و ارمنستان، و بیشتر شدن فشار بر اسراییل و حماس جهت آشتی و نیز ایجاد آرامش سیاسی در لبنان اتفاقی نبوده و حاصل فشارهایی است که از سوی مدیریت جدید سیاسی آمریکا اعمال می گردد.

- اين مطلب در سايت خودنويس منتشر شد.