Clarity (وضوح)

پنجشنبه بازار آنها مشتری بیشتری داشت

اصلا هم نمی خواهم به این جماعتی که به تظاهرات بیست و دو بهمن آمده بودم توهین کنم که برای خوردن ساندیس و لبوی داغ، و نیز خرید از خرده فروشانی آمده بودند که در خیابان و پیاده روها بساط پهن کرده و هر جنسی از شورت و ژیلت گرفته تا بادکنک و خرت و پرتهای دیگر را فقط و فقط هزار تومان می فروختند.

الان که پس فردای آن پنجشنبه است و آسوده تر فکر می کنم، دارم به این نتیجه می رسم شاید حساب و کتاب آن  ساندیس خورها، دقیقتر از افرادی مثل ما است که حرفها و شعارهایمان، حتی به اندازه توزیع کنندگان لبوی صلواتی بیست و دو بهمن خریدار ندارد. مطالبات ما شاید به درد طبقه و یا قشر خاصی از جامعه می خورد و ما در تخمین تعداد خودمان دچار توهم بوده و در نبود آنها خیال می کنیم که بی شماریم! و در روزهایی همچون بیست و دو بهمن به جای آنکه آنها میان ما غرق شده و حرفی برای گفتن نداشته باشند، این ماییم که سرگردان شده و جهت شعار گفتن به زیرزمین و مترو پناه بریم.

مهم نیست آنها از کجا، و البته چگونه آمده باشند و این راهپیمایی که بیشتر یک پنجشنبه بازار بود تا یک تظاهرات سیاسی دشمن شکن، شاید به درد خود دولت هم نخورد، البته جز فیلمبرداری این همه لشکر از داخل هلی کوپتر. ولی آنچه مهم است، این است که ما از احوال خیلی ها بی خبریم و انگار برای رسیدن به اهداف هنوز اندر خم یک کوچه ایم.

---

این هم دو صحنه از تظاهرات بیست و دو بهمن امسال، خیابان آزادی ، تقاطع شادمان:

‌ریش دادکان اجازه موج‌سواری نداد

یکی از آسیبهایی که برای هر جنبش توده‌ای و اجتماعی محتمل است همین قضیه موج‌سواری عده‌ای فرصت‌طلب است که البته چون شانسی برای ورود دوباره به دایره قدرت نداشته و به نوعی طرد شده‌اند و حال می‌خواهند به هر نحو ممکن خودی مطرح کرده، و از سویی ممکن است زیاد هم آدم بد سابقه‌ای نباشند ولی چون محبوبیتی ندارند، اخلاق را زیر پا گذاشته و به زعم خود یک دروغ مصلحتی هم بگویند و صد البته چنین دروغهای مصلحتی است که عواقب آن بعدها دامنگیر توده می‌شود.

مثال بارزش حضور چند هفته قبل دادکان است در برنامه نود شبکه سه که سعی وافری داشت کارنامه غیر قابل قبول خود در زمان مدیری فدراسیون فوتبال طور دیگری وانمود کند. ولی مثلا با تاختن به علی‌آبادی و گفتن اینکه مهمترین افتخارش گرفتن مدال لیاقت از خاتمی است، کاملا موفق شد حافظه زود پاک شونده قشر عظیمی از اخضرالفکرها را دیلیت بکند! و در ادامه گفت من در زمان شاه به دلیل اینکه در یک خانواده مذهبی بودم(در ایران اکثریت قریب به اتفاق مگر اینطور نیستند؟) همین قیافه را داشتمه و چنین ته‌ریشی داشتم و به خاطر این نیست که از آن ته‌ریشهای معروف مقامات  مسؤول را که بعدا مد شد بگذارم. در وبلاگ مازیار ناظمی(خبرنگار ورزشی صدا و سیما) تصویری منتشر شده که در آن نوع دهه پنجاهی ته‌ریش مشاهده می‌شود که دادکان موقع بازیهای ملی‌اش داشته:

اگر دادکان آن موقع می‌خواست "ریش" بگذارد که بهتر بود. دیگر امکان نداشت خطای هند مرتکب شود. چون ریش جلوی اصابت توپ را با دست می‌گرفت که هیچ اصلا می‌توانست توپ را در میان انبوه ریش خود قایم کرده و بعد برود جلوی دروازه حریف و گل بزند!

گاوبازی که سبز پوشیده‌ بود

در میان فولدرهای کامپیوترم، گذرم افتاد به فولدر حاوی فایلهایی که در کوران نیمچه آزادی پیش از انتخابات دانلود کرده بودم. باز فیلم همان جوانی را دیدم که تریپ کابویی زده بود! همانی که یک شبه تصاویرش در سرتاسر جهان پخش شد تا اعلام شود چنین آدمی هم آمده برای انتخابات ریاست جمهوری ایران نامزد بشود.

البته آن موقع هم خیلی‌ها می‌گفتند که چنین افرادی را مخصوصا بزک کرده می‌فرستند ستاد انتخاباتی وزارت کشور تا بگویند، نظارت استصوابی و رد صلاحیت باید انجام بشود. بدون غربال‌ کردن هر ننه قمری کاندید می‌شود و انتخاب کنندگان گیج می‌شوند و این بماند که من همان چهار نفر نهایی را ننه قمر می‌دانستم، که بعدا راضی شدیم کروبی را به میرحسین نیمچه ترجیحی بدهم و در نهایت به او رای بدهم. بعد از چندین ماه که فیلم آن گاوباز داش مشدی فوق را با ذقت نگاه می کنم آدم مطمئن می‌شود که انگار اینها را بعد از هماهنگی خاصی می فرستند داخل تا خبرنگار ها و عکاسان یکی یکی با آنها مصاحبه کرده و عکس و فیلم بگیرند. اگر دقت کنید زیر پوشی که این آقای خوش تیپ پوشیده سبز رنگ است:

در مورد آخرین موضع کروبی:

در مورد آخرین بیانات کروبی حرف و حدیثها و تعابیر و تفاسیر متناقض بسیار است. بعضی او را به تسلیم شدن متهم می کنند و بعضی دیگر می گویند او منظورش این بوده که بگوید مسؤول تقلب رهبر است و یک لطیفه هم می گویند و پیشاپیش از هموطنان لر معذرت می‌خواهم: می گویند وقتی با یک لر دعوایت شد و او در رفت تو هم فرار کن، چون حتما رفته پاره آجر پیدا کند!

به نظر من که مقاومت میر حسین و کروبی تا حالاهم خیلی فراتر از انتظار بود و این در حالی است که هر دو را حتی دارند تهدید جانی هم می‌کنند. هر کسی بود کم می‌آورد. از حرفها گذشته، به نظرم این کار کروبی خیلی درست و به موقع هم بود. با این کار کروبی حکومت هرگز نخواهد توانست  بهانه‌ای بیاورد و بگوید سران فــتنه "تجمعات حتمی و سرنوشت ساز مردم معترض در اربعین، و بیست و دو بهمن" کروبی و میرحسین بودند!

آخر و عاقبت کبوتر صلح

به راستی جامعه به کجا می‌رود؟ در اجتماعی زندگی می کنیم که خشونت و تمامیت خواهی و عدم تحمل و دیگرپذیری و نبود ظرفیت در آن از داخل خانواده‌ها تا عرصه‌های عمومی موج می‌زند. در مواقعی که باید خشم خود را کنترل کنیم نمی‌توانیم بر هیجانات آنی خود غلبه کرده و بدترین اعمال را مرتکب می‌شویم، و یا به جای اینکه خشونت را تقبیح کنیم  علنا( و یا حتی با سکوت) تشویق هم می‌کنیم.

آیا در ایران، این فقط حکومت است که به خشونت دست می زند و کاسه تحملش به سرعت لبریز می‌شود؟ می‌گویند هر حکومتی زیبنده همان ملتی است که بر آن حکم می‌راند و بر عکس. و البته نمی‌توان گفت  نقطه شروع  خشونت که در حلقه باطل آن گرفتار آمده‌ایم، کیست و چیست. از آن راننده و مأمور نیروی انتظامی انتظاری نیست که در اوج بحران می‌خواهد حتی با زیر گرفتن معترضین از صحنه فرار کند؛ ولی وظیفه انسانی ما حکم می کند حتی اگر می‌بینیم کسی نمی‌تواند خشم زودگذر و یا دائمی و فروخفته خود را کنترل کند، به او نگاهی شماتت آمیز و تند بکنیم. تصاویر زیر مربوط به بازی روز 25 دیماه میان تیمهای استقلال و تراکتورسازی تبریز است. گویا طرفداران تراکتورسازی کبوتر سفیدی را به رنگ قرمز (رنگ تیم تراکتورسازی) آغشته کرده بوده‌اند، به نشان بازی دوستانه و صلح آمیز آزاد کرده و به پرواز در می آورند. ولی کبوتر را طرفداران استقلال گیر انداخته و در نهایت به رنگ خون خود کبوتر آغشته می‌کنند. شاید دو-سه نفر سنگدل او بسیار متعصب و هیجان‌زده از میان صدها نفر بتوانند چنان اعمال چندش‌آوری را مرتکب شوند، ولی آنچه زشت‌تر می‌نماید، چهره‌های دیگر است که با تبسم و خنده اعمال آن دو سه کبوترکش را تایید می‌کنند.

قبلا به این فکر می‌کردم در کشور ما که کل باشگاه‌ها تحت نهادهای خاص کنترل شده، و عبارت و صفت "فرهنگی-روزشی" را یدک می‌کشند به جای ترویج ضد فرهنگ و ضد اخلاق کدام فرهنگ خوبی را نهادینه کرده اند؟ ولی با دیدن این صحنه‌هایی که عکاسان* شکارش کرده‌اند آدم به این هم مشکوک می شود که با توحش هم فاصله‌ای داریم یا نه :

 

 

* - عکسها از سایت فوتبال ایران

زنگ تفریح

یادتان باشد در این نوشته گفتم که با عجیب جماعتی طرفیم؛ ما مو را می‌بینیم و آنها پیچش مو را! با دیدن خبر زیر به این نتیجه رسیدم انصافا قدرت تجسم و تصور این اصولگرایان حشری بیشتر از این حرفهاست:

از واژگان بی جان هم نمی گذرند

شفاف: نشریه پرتو سخن در شماره جدید خود روزنامه تهران امروز را متهم به رقص لوگو کرد!

این نشریه در مطلبی با عنوان « روزنامه تهران امروز هر روز می رقصد » نوشته است: حروف كلمه امروز در لوگوي روزنامه «تهران امروز» همراه با تغييرات معنادار به‌گونه‌اي روي هم سوار شده‌اند كه شكل زني را در حال رقص به خود گرفته است. 

 از جمله تغييرات ايجادشده مي‌شود به موارد زير اشاره كرد:

1- انتهاي حروف «ر» در اين كلمه به‌گونه‌اي تغيير كرده است كه شكل پاي زن در حال رقص به خود گرفته است.

2- انتهاي حرف «و» و «ز» هم دستكاري شده تا بيش‌تر شكل دست به خود بگيرد.

3- نزديك‌شدن نقطه حرف «ز» به خود حرف هم شكل سر را تداعي مي‌كند در حالي كه به‌صورت طبيعي جاي نقطه آن‌جا نيست و موارد ديگر كه انتشار آن صحيح نيست.

این نشریه در پایان از مدیران ارشاد خواسته است با تذکر به روزنامه تهران امروز مدیران این روزنامه را به تغییر لوگو ملزم کنند .

حال این پرسش مطرح است که واقعاً چگونه می توان از لوگوی روزنامه تهران امروز این برداشت را کرد که زنی در حال رقص است و یک نفر چقدر باید بیکار باشد و بنشیند به این لوگو فکر کند و فکرش به هیچ چیز جز رقص یک زن نرسد ؟!

***

نرود میخ آهنی در سنگ

البته این عنوانی که من انتخاب کردم با پشگلهای کارتون علی درخشی ارتباطی ندارد ولی باید گفت عمر جنبش اعتراض به کودتای انتخاباتی بیش از شش‌ماه شد و دریغ از یک ذره کرنش و درک خواسته‌های ملت از سوی تمامیت‌خواهان. فعلا باید با دیدن چنین آثار جالب و پرمعنایی خوش باشیم:

***

یاد عکاسی که عکس زیر را گرفت و محروم و تهدید شده و بالاخره به خارج پناهنده شد، به خیر. یکی نبود به آقایان بگوید این فقط یک لحظه از کارهای احمدی‌نژاد است، حالا چرا گیر داده‌اید به عکاس! رفتار رییس جمهورتان را کنترل کنید نه چشم تیزبین عکاسان و مردم را!

و حالا یک آدم با ذوقی هم پیدا شده تا عصبانیت ما را که ناشی از مس-ـدود بودن سایتها است، تا حدودی التیام ببخشد. بهتر است مخابرات هم از این تصویر استفاده کند:

اعلام موضع حكومت توسط عطريانفر و خاله‌شادونه

...

دوستم: من هیچ وقت این رسانه ضد ملی رو نگاه نمي‌کنم.

من: البته من هم نگاه نمي‌كنم، ولي بعضي وقتها كه روحيه مازوخيستي پيدا مي‌کنم(معمولا ساعت هشت و نيم هر شب!) مي ‌خواهم بيست‌ و‌ سي رو نگاه كنم. به هر حال نظر كلي‌ام اينه كه همه كارهاي اينها بايد زير ذره‌بين باشه، تا نتوانند به‌سادگي از هر موردي سوء‌استفاده كنند.

دوستم: ولی من که اصلا حاضر نیستم، حتی به عنوان کار داوطلبانه سازمان ملل بشینم و این برنامه ها رو نگاه کنم.

...

مدتي پيش، اين بحث را با يكي از دوستان داشتم. خيلي ها چنين‌اند و برنامه هاي تلويزيون را به كلي تحريم كرده اند. عده اي مثل من هستند كه كاملا تحريم نكرده و مي خواهند با نگاه به رسانه ضد ملي بتوانند از لابلاي اخباری که پخش می شود چيزهايي را استنباط بكنند. مثلا همين چند شب قبل بعد از تظاهرات خودجوش سانديسي-دولتي، ضرغامي در مصاحبه بيست و سي آمده بود و همان انتقاداتي را كه بايد از خود او كرد، با عصبانيت داشت از شبكه هاي بين المللي نظير سي ان ان و الجزيره و ... بیان مي‌كرد كه چرا اخبار تظاهرات ميليوني ما را پوشش نداديد و آنها را متهم مي‌کرد به عدم رعايت اخلاق حرفه‌اي و ...! با اينكه كسي هم نبود به او بگويد شما كه مي‌گوييد اين رسانه هاي بين المللي بنگاه‌های دروغ‌پراكني هستند و در دنيا هيچ شبكه‌اي جز پرس‌تي‌وي و العالم طرفدار ندارد(!)، چرا حالا عصباني هستيد كه گفته‌اند در تظاهرات خودجوش شما كيك و سانديس توزيع مي‌شده و دختران كرايه‌اي شعار "مرگ بر ضد ولايت فقيه" سر مي‌داده‌اند؟! به هر حال اولين بار بود كه موقع ديدن بيست‌وسي خوشحال شدم و مي‌خنديدم.

جاي ديگري بحثي شد در مورد اينكه بايد برنامه هاي صدا و سيما تحريم شوند. يكي گفت واللا من و همسرم تحريم كرده‌ايم ولي بچه‌مان هر شب بايد قصه خاله‌شادونه را از شبكه دو ببيند! و ما هم در برابر او تسليم می‌شويم.

و اما در مورد خاله‌شادونه:

هر شب پس از اخبار عمر و عاصي بيست‌وسي، خانمی جوان مي‌آيد و براي بچه‌ها قصه تعريف مي كند و من هم  زود كانال را عوض مي‌كنم. ولي ديشب كه در بخش خبري مذكور دوباره عطريانفر را آوردند تا از روي كاغذ در كنفرانس مطبوعاتي به سؤالات خبرنگاران پاسخ دهد و به نظر می‌رسيد، اين به يكي از تاكتيكهايشان در مورد واكنش به خواسته هاي جنبش سبز تبديل شده كه، از زبان آدم بيچاره‌اي مثل عطريانفر پاسخ دهند تا مثلا مردم هم باور كنند و بگويند بله اينكه از خودشان بوده و حالا توبه كرده! پس از اعلام غیرمستقیم مواضع حكومت در مورد راه حلهاي ميرحسين از دهان عطريانفر كه به نوعي به عروسك خيمه‌شب‌بازي تبديل شده، برنامه قصه‌گويي خاله شادونه شروع شد. اين بار با خود گفتم امكان ندارد اينها فقط به فكر قصه‌گويي به بچه‌ها باشند و حتما در راستاي مغزشويي بچه‌ها هم بايد كارهايي بكنند. ادا و اطوارهاي خاله‌شادونه را تا آخر قصه تحمل كردم؛ ولي باور كنيد قصه ديشب را در كيهان نوشته‌اند:

خاله‌شادونه ماجراي بچه خرسي بهانه‌گير به اسم پشمك را تعريف كرد كه روزي هوس خوردن عسل كرد و چون در خانه عسل نبود، مادرش انواع و اقسام غذاها و ميوه‌ها را تهيه كرد، ولي پشمك فقط و فقط عسل مي‌خواست. مادرش گفت قراره پدرت وقتي از جنگل برگشت، عسل بياورد، ولي پشمك تحمل نمي‌كرد و الا و بلا عسل مي‌خواست. قهر كرده و كل روز را گرسنه ماند و در نهایت رفت خوابيد. وقتي فردايش از خواب بيدار شد ديد سر ميز صبحانه عسل گذاشته‌اند و با خوشحالی رفت عسل خورد. و هر روز صبحانه و ناهار و شام عسل مي‌خورد تا اينكه خوردن عسل برايش تکراری شد و دوباره شروع كرد به بهانه‌گيري و نق‌زدن كه نمي‌شود عسل شيرين‌تري بدهيد و ...

خلاصه، گويا مي خواستند به بچه‌ها بگويند كه ميرحسين و كروبي و اصلاح‌طلبان هم مثل پشمك خيلي پرتوقع‌تر از اين حرفها هستند و مقصودشان از اين اعتراضات، انقلاب و براندازي و مقابله با اسلام و دین و خداست؛ و انتخابات و غيره بهانه!!!

مقصود من هم از اين حرفها اين است كه خطاب به دوستان تحريم‌کننده تلويزيون بگويم اگر خودتان هم بعضي برنامه‌هاي صدا و سيما را نگاه مي‌كنيد اجازه تماشا را به بچه‌ها ندهيد. برايشان سي‌دي‌هاي "تام‌ و جري" و "اوگي" و ... را تهيه كنيد ؛ که بسي بهتر و اخلاقي‌تر از چرنديات خاله‌شادونه و عمو پورنگ و ... هستند.

مطلب مرتبط: بیشتر از تمکین

حرمت شكستن، و حرمت شكن خواندن ديگران

واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند

چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند...

عكسهاي زير مربوط به برگزاري مراسم تاسوعا توسط خودشان است: