Clarity (وضوح)

آخر و عاقبت کبوتر صلح

به راستی جامعه به کجا می‌رود؟ در اجتماعی زندگی می کنیم که خشونت و تمامیت خواهی و عدم تحمل و دیگرپذیری و نبود ظرفیت در آن از داخل خانواده‌ها تا عرصه‌های عمومی موج می‌زند. در مواقعی که باید خشم خود را کنترل کنیم نمی‌توانیم بر هیجانات آنی خود غلبه کرده و بدترین اعمال را مرتکب می‌شویم، و یا به جای اینکه خشونت را تقبیح کنیم  علنا( و یا حتی با سکوت) تشویق هم می‌کنیم.

آیا در ایران، این فقط حکومت است که به خشونت دست می زند و کاسه تحملش به سرعت لبریز می‌شود؟ می‌گویند هر حکومتی زیبنده همان ملتی است که بر آن حکم می‌راند و بر عکس. و البته نمی‌توان گفت  نقطه شروع  خشونت که در حلقه باطل آن گرفتار آمده‌ایم، کیست و چیست. از آن راننده و مأمور نیروی انتظامی انتظاری نیست که در اوج بحران می‌خواهد حتی با زیر گرفتن معترضین از صحنه فرار کند؛ ولی وظیفه انسانی ما حکم می کند حتی اگر می‌بینیم کسی نمی‌تواند خشم زودگذر و یا دائمی و فروخفته خود را کنترل کند، به او نگاهی شماتت آمیز و تند بکنیم. تصاویر زیر مربوط به بازی روز 25 دیماه میان تیمهای استقلال و تراکتورسازی تبریز است. گویا طرفداران تراکتورسازی کبوتر سفیدی را به رنگ قرمز (رنگ تیم تراکتورسازی) آغشته کرده بوده‌اند، به نشان بازی دوستانه و صلح آمیز آزاد کرده و به پرواز در می آورند. ولی کبوتر را طرفداران استقلال گیر انداخته و در نهایت به رنگ خون خود کبوتر آغشته می‌کنند. شاید دو-سه نفر سنگدل او بسیار متعصب و هیجان‌زده از میان صدها نفر بتوانند چنان اعمال چندش‌آوری را مرتکب شوند، ولی آنچه زشت‌تر می‌نماید، چهره‌های دیگر است که با تبسم و خنده اعمال آن دو سه کبوترکش را تایید می‌کنند.

قبلا به این فکر می‌کردم در کشور ما که کل باشگاه‌ها تحت نهادهای خاص کنترل شده، و عبارت و صفت "فرهنگی-روزشی" را یدک می‌کشند به جای ترویج ضد فرهنگ و ضد اخلاق کدام فرهنگ خوبی را نهادینه کرده اند؟ ولی با دیدن این صحنه‌هایی که عکاسان* شکارش کرده‌اند آدم به این هم مشکوک می شود که با توحش هم فاصله‌ای داریم یا نه :

 

 

* - عکسها از سایت فوتبال ایران

كمي يواش تر

اين مطلب رضا آقازاده را بخوانيد: «روحهای ویرانگر»

سخت است جلوي چنين روندي را گرفت، ولي بايد قبول كرد كه اين روحهايمان دارد به قول آقازاده به شدت ويرانگر مي شود. ديروز دو آدم مسن را به خاطر اينكه 30 سال قبل بدون مطالعه و شناخت كافي به آن چيزي كه نمي دانسته اند چيست، راي آري داده اند به شدت اذيت كردم و تا آن حد تند روي كردم كه ديدم دارم به هر باور سنتي شان اهانت مي كنم. نمي گويم مواظب باشيم چون نمي دانم شما هم مثل من خيلي تند مي رويد يا نه؛ ولي بايد به خودم بگويم: «جان خودت يواش»!

ولي باز صد رحمت به ما! در آن سوي معركه، فاطي رجبي قاطي كرده و در بيانيه چهارده بندي اش در راستاي محكوم نمودن راه حلهاي پنچگانه ميرحسين موسوي (كه فقط هفت بند آن مربوط مي شود به محسن رضايي و نه مير حسين موسوي)، به سه چهارم كانديداهاي رياست جمهوري جنجالي امسال كه نتيجه نظارت استصوابي شوراي محترم نگهبان و مطابق با نظر ولايي رهبر نيز بود، اين صفت را اعطا كرده است: «مثلث پليد انتخابات دهم».

خدا آخر و عاقبت اين جريان را ختم به خير كند... آمين!

نمايشگاه عكس هديه تهراني

مدتي قبل خبري با اين عنوان خواندم:

بوسه ٢٠ ثانیه ای با چارلیز ترون(هنرپيشه معروف و زيباي هاليوودي كه اهل آفريقي جنوبي است) ١٤٠ هزار دلار برای کارهای خیریه فروخته شد.

در يك جشن خیریه نوبت فروختن بوسه با چارلیز ترون زیبای آفریقای جنوبی رسید. دو مرد سر بوسه تا ١٣٥ هزار دلار بالا آمدند ولی آخرین لحظه یک زن قیمت را به ١٤٠ هزار دلار بالا برد و اکسیون را برنده شد و روی بونه رفت و هنرپیشه معروف هالیوود را ٢٠ ثانیه بوسید!(لينك خبر /  لينك در يوتيوب)

خوب، از ديد ما چنين كارهايي فقط در آمريكا و فرهنگ منحط آنها بدين شكلهاي عجيب و غريب نمود پيدا مي كند و البته از ابتدا هم بنا بر اين است كه پول پرداختي نيز صرف كارهاي خيريه خواهد شد و حالا كسي كه مي خواهد چارليز را به مدت بيست ثانيه ببوسد، بايد چنان مبلغ هنگفتي هم بپردازد. كلا دنياي سرمايه داري و ليبرالي است و دولت هم متولي چنين كارهايي نيست تا بعدا حرف و حديثهايي پيش بيايد كه بگويند فلاني كه چارليز را بوسيد، شايد دولتي بوده و پولش هم از جيب ملت بدبخت رفته

* * *

حال مي خواهم به يك مورد ايراني بپردازم كه نه هدف خيريه اي، و نه به ظاهر هم چنان بي شرمي هاي آمريكايي(!) در آن وجود دارد؛ ولي به نظرم رفتار آمريكايي هاي هرچه باشد تظاهري در آنها نيست و بهتر است. و آن مربوط مي شود به نمايشگاه عكس هنرپيشه معروف ايراني يعني هديه تهراني كه در هنر عكاسي برخلاف پيشه اصلي اش يك آماتور محض است. بنا به اخبار هدیه تهرانی هزینه آماده‌سازی عکس‌های نمایشگاهش را 220 میلیون تومان عنوان کرده و گفته است: «برای تامین این هزینه از سازمان میراث فرهنگی وام گرفتم».(خبرآنلاين)

بنا به نظرسنجي و نظراتي كه در اين صفحه است، گويا از چنين دست و دلبازيهاي دولتي براي ديگر عكاسان با اسم و رسم، خبري نيست:

هر فردی می تواند وارد عرصه هنر عکاسی بشود و پیشرفت تکنولوژیک در این عرصه هم شرایط را برای چنین فضایی فراهم کرده است. شخصا با اعتراض به سینماگران و جلوگیری از ورود آنها به دنیای عکس مخالفم. اما سوال اساسی اینجاست که آیا مسئولین محترم خانه هنرمندان حاضرند چنین فضایی را در اختیار دیگر هنرمندان جوان که آثارشان بارها و بارها از خانم تهرانی برتر است قرار دهند؟ آیا رواست این هنرمندان جوان برای بدست آوردن یک گالری کوچک ماههای متمادی را با نامه نگاری و بوروکراسی اداری پشت سر بگذارند و نهایتا اطاق کوچکی را برای نمایش آثارشان بدست بیاورند؟!

سوالی اساسی تر اینجاست که مسئولین محترم خانه هنرمندان ایران چنین فضایی را بخاطر نام و امضای خانم تهرانی به ایشان ارائه دادند یا کیفیت آثارشان؟!

و اصولا وقتي شخصي به اسم اسفنديار رحيم مشايي، رييس دفتر رياست جمهوري و رييس سابق سازمان ميراث فرهنگي، براي بازار گرمي يكي از عكسهاي هديه تهراني را به مبلغ سه ميليون و هفتصدهزار تومان هم مي خرد(خبرآنلاين). و احتمالا به همين خاطر مشاهده چنين وضعيتي، خبرنگاران و عكاسان ديگر نه به خاطر حسادت ناشي از ورود يك غير حرفه اي به حيطه عكاسي، بلكه به دليل زير سؤال بردن مداخله ناهنجار و عدم توجه دولت به عكاسان حرفه اي، انتقادات وحشتناكي از كارهاي هديه تهراني مي كنند، طوري كه او در آخر به گريه هم مي افتد.

جهت رعايت انصاف نظرات دوست ديگري را نيز مي آورم:

1- به نظر من عکسها فقط از نظر تكنیکی جالب بودند. شايد اگر نمایشگاه عکس هنرجویان استاد فریدونی بود بهتر بود تا هدیه تهرانی. به هر حال همین اسم کافی است تا حس کنجکاوي آدم تحریک شود كه این خانم بازیگر، در تجربه جدید چگونه عمل كرده!

2- کسی که وارد يك حوزه جدید تجربی می شود باید اعتماد به نفس خيلي بیشتری داشته باشد تا با "چشم گریان" از جلسه بيرون نرود.

3- خانم تهرانی در فیلمهایی که بازی كرده، تصویر دیگري از زن ايراني نشان داد که جای تقدیر زيادي دارد؛ هر چند به همان تعداد مخالفانی هم دارد كه طبيعي است.

4- در مورد پارتی بازی در خانه هنرمندان چیزی نمی دانم. البته نمی دانم جایی وجود دارد که پارتی بازی نداشته باشد. به هر حال بعد از مدتها يك نمایشگاه عکس از هدیه تهرانی (هر چند بی کیفیت) باری به مشکلات هنری كشور اضافه نمیکند!

بعد از جشن 2500 ساله در شیراز، از شهبانو فرح پرسیدند که چرا این همه خرج این جشن شد؟ گفت بعد از 2500 سال پادشاهی در ایران نمی شود یك جشن گرفت؟ می دانم همیشه دولتها خیلی مواقع درست خرج نمي كنند، ولی اینجا ایران است، يك كشور دموكراتيك نیست که به راحتی صدای اعتراض را بشود به مقامات دولتي رساند[و در اصل به همين خاطر كاسه كوزه سر هديه تهراني شكسته كه دولت از او سوء استفاده كرده!].

هدیه تهرانی بازیگر توانایی است كه خیلی از خط قرمزها را در بازیگریش شکسته است. مثلا صحنه پایانی فيلم شوکران، وقتی در حال رانندگی گریه میکند آنقدر طبيعی است که آدم به گریه خودش هم می خنده!! با در نظر گرفتن اینکه بیشتر بازیگران زن مثل نیکی کریمی دوست دارند شات و يا كلوزآپ خوبی از چشم و ابرويشان گرفته بشود، نه اینکه جلوی دوربین با تمام وجود زار بزنند.