Clarity (وضوح)

او شهروند كجاست؟

به اين بيچاره بدشانس گفته اند مثل اسمش سانتيمانتال و احساساتي برخورد نكرده و خودش را با بقيه مقايسه نكند(لينك)! خوب با كه مقايسه كند؟ مگر او شهروند مملكتي نيست كه در قانون اساسي اش به صراحت نوشته شده:

اصل نوزده: مردم‏ ايران‏ از هر قوم‏ و قبيله‏ كه‏ باشند از حقوق‏ مساوي‏ برخوردارند و رنگ‏، نژاد، زبان‏ و مانند اينها سبب‏ امتياز نخواهد بود.

اصل بيست: همه‏ افراد ملت‏ اعم‏ از زن‏ و مرد يكسان‏ در حمايت‏ قانون‏ قرار دارند و از همه‏ حقوق‏ انساني‏، سياسي‏، اقتصادي‏، اجتماعي‏ و فرهنگي‏ با رعايت‏ و موازين‏ اسلام‏ برخوردارند.

زماني اعلام خطر مي شد كه چرا به خاطر حق قضاوت كنسولي و كاپيتولاسيون، بايد خون آمريكايي ها رنگين تر باشد. و مردم انقلابي معترض و بي خبر از همه جا نمي دانستند كه قرار نيست اجراي چنان قانوني فسخ شود، بلكه  قرار بر اين است عبارات آمريكايي و ايراني جايشان را به خواص و عوام بدهند، و نه بيشتر!

كجايي جورج اورول كه يادت بخير! تا ببيني روي خوكهاي مزرعه حيواناتت را سفيد مي كنند! در آن مزرعه اگر قانون دستكاري مي شد تا بنويسند خوكها برابرترند، اينجا حتي نيازي به دستكاري نيز نيست، و پاسخها عجين است با وقاحت...

ولي من براي عاطفه جوابي دارم! البته نمي دانم وضع مالي اش چطور است ولي شايد آقاي قاضي خبر داشته و شك داشته كه آيا  او هم مي تواند مثل بقيه وثيقه چند صد ميليوني بدهد يا نه؟! شايد به اين خاطر گفته  كه خودش را با بقيه مقايسه نكند و گرنه اينها كه اهل عدم رعايت قانون نيستند مثل ما ها...

صيغه بازي

با خواندن اين خبر(خود آقايان حاضرند دختر 15 ساله شان صيغه شود ؟) ، يكي از خاطرات سربازيم در جنوب ، در ذهنم زنده شد:

همه افسران وظيفه بايد در كلاسهاي عقيدتي شركت مي كردند؛ دليل اصلي جيم فنگ شدن(!) از يگان و در اصل ترس از اضافه خدمت بود. يكي از آقايان بي عمامه كه درس اخلاق مي داد، يكبار موضوع ازدواج موقت را مطرح كرد و گفت كه اين مذهب مقدس ما براي هر دردي چاره دارد و براي جواناني كه نمي توانند ازدواج كنند، راه حل منحصر به فرد ازدواج موقت و يا همان صيغه را ارائه كرده است. و اندر مزاياي اين ازدواج صحبتها كرد و البته مشروع بودن چنين ازدواجي را منوط كرد به اذن پدر و يا همان ولي دختر خانم! كه اين پيش شرط ، البته ضد حالي عظيم بود براي سرباز جماعت!

يكي از افسران محترم برخاست و گفت سؤالي دارم جناب استاد! جناب استاد هم گفت بفرما عزيزم!

او هم گفت: آقاي استاد خود شما اگر دختر 18 ساله اي داشته باشد و خودش راضي باشد كه با من ازدواج موقت كند، آيا شما اذن مي دهيد يا نه؟!

هر كسي مي تواند حدس بزند كه آن استاد معظم در ميان خنده حضار چگونه سرخ شد مثل لبو و پاسخي داد صد البته چرت! گفت كه البته من دخترم را طوري تربيت نمي كنم كه بخواهد از اين طريق ازدواج كند!

و البته مي توانيد پيش بيني كنيد كه كلاس چگونه به جنجال كشيده شد! يعني آقاي مربي اخلاق، آنچه را كه براي ديگران مي پسنديد براي خود نمي پسنديد و خودش فكر مي كرد دختراني كه صحيح تربيت نشده اند مي روند سراغ ازدواج موقت، در حالي دختر خودش پاكدامن بود و رستگار!

وقتي مباحثات شدت گرفت، و وقتي مربي اخلاق در خانواده ديد نمي تواند از پس سي-چهل افسر وظيفه جان بر كف برآيد بحث را عوض كرد و و در مورد مناقب نافله ها و نماز شب سخن راند كه انسان پيوسته بايد در حال ذكر باشد و عبادت.

يكي از همقطاران با حال دوباره دستش را بلند كرد و گفت: جناب استاد! اگر قرار باشد بيست و چهار ساعت عبادت كنيم پس كي برنامه نود را تماشا كنيم؟!

دختر گريان

روز 13 آبان، پس از طي هفتخوان ماموران نيروي انتظامي و بسيجي ها، و در حاليكه اعتنايي به پراكنده شدن جماعت نمي كردم، بالاخره به هفت تير رسيدم. هدفشان از اول اين بود كه نگذارند مردم به آنجا برسند تا فضايي براي عوامل عادي خود ايجاد كرده و مرگ بر آمريكايي بگويند و خوراكي براي تلويزيون فراهم  كنند! همان عوامل عادي كه باتون و اسلحه اي هم به دست نداشتند، در مقابل هو كشيده شدن از سوي مردم، عنان از كف داده با بد و بيراه گفتن به زن و مرد و پير و جوان وحشيانه حمله مي كردند و پشت سرشان نيز افراد مسلح حمايتشان مي كردند. البته در ابتدا نمي دانستم موضوع از چه قرار است و يكبار به تنهايي هو كشيدم كه نزديك بود كار دست خودم دهم و البته در بين جمعيت من را گم كردند.

انگار در عرض چند دقيقه مردم ياد گرفتند كه چگونه رفتار كنند، پس از هو كشيدن و يا گفتن شعارهايي كه به زعم آنها انحرافي بود، بلافاصله جاي خود را عوض مي كردند و يا مي رفتند داخل همان عوامل غير مسلح خودشان! و اينگونه آنها واقعا وامانده بودند كه چه بكنند و حتي شعارهاي عادي خود را نيز نمي توانستند بدهند و هر از چند گاهي در حاليكه رگ كردنشان بيرون زده بود، در حاليكه چشم در چشم مردم زل مي زدند، نعره مرگ بر منافق سر مي دادند و مردم عكس العملي نداشتند جز نگاه عاقل اندر سفيه!

 در اين هير و وير، دختري حدودا بيست ساله را در گوشه ميدان ديدم كه داشت گريه مي كرد. از او پرسيدم اتفاقي برايتان افتاده خانم؟ او هم در حالي كه هق هق كنان گفت: واللا معلوم نيست چرا مردم افتادن جون همديگه! آخه چرا همديگه رو اينطوري مي زنن؟ چرا دو دستگي پيش اومده و ...

من هم ديگر حتي نخواستم دلداريش دهم. با خود گفتم بيچاره مثل اينكه خبرنگار صدا و سيما رو گم كرده.

پ. ن:

با تشكر از نويسنده وبلاگ «به خاطر كتاب ها» كه در مطلب «حالا تو هي از دست هاي بيگانگان بترس» به اين نوشته لينك داده است.

افراط و تفريط

يكي از دلايلي كه اين وبلاگ را درست كردم اين بود كه در وبلاگ اصلي ام گاهي وقتها مي خواستم محافظه كاري را به صورت كامل كناري بگذارم و فحشهاي آبداري نثار آنهايي بكنم كه خون شيشه را در ملت كرده اند. و آنجا نمي توانم، چون تمامي مشخصاتم آنجا هست و ممكن است با مخاطراتي جدي روبرو شوم. ولي مدتي است كه كلنجار مي روم با خود كه عقده بگشايم و البته ديگر هيچ واهمه اي نيست و مي توان بي گدار به آب زد، ولي باز فكر مي كنم اين هم به گونه اي تظاهر است. و اصلا چه فايده، بيايي و ناشناس هي شعار بدهي كه چه بشود!

اصلا مشكل اصلي ما عدم شفافيت است. تا روز قبل از انتخابات مي آمديم و مي گفتيم تحريم پيش كش، آقا بياييد به اين كروبي راي بدهيد كه صاف و ساده گفته من خواهان تغيير قانون اساسي ام و آن يكي هنوز امام امام مي كند و از لزوم نشكستن ساختارها صحبت مي كند! ولي مي گفتند بابا بي خيال شو، اين شانس برنده شدنش خيلي بيشتر است و اصلا اجازه كار به كروبي نمي دهند. و انگار اين حكومت دست يك عده كودن و منگل است كه به همين سادگي نفهمند ماجرا از چه قرار است و همان شد كه ديديم! و البته اين بار همگي از اين سوي بام افتاديم و فركانس شعارها  و خواسته ها از صفر شروع مي شود تا بي نهايت! يا اصلا شنيده نمي شوند و موجودات ديگر مي توانند بشنوندشان؛ و يا زمختند و گوش خراش ...

ولي بين خودمان باشد چه جالب است آدم هر چه مي خواهد دل تنگش بگويد!

دلم گرفت

نمي خواستم عنوان اولين پست اين وبلاگ «دلم گرفت» باشد، ولي وقتي دل آدم مي گيرد، چاره اي نيست. لينك اين مطلب را جايي ديدم، و من هم به بقيه فرستادم. واكنش يكي از دوستان چنين بود:

همیشه آقای مصطفایی و تلاشهایی که برای موکلینش، وضعیت قضایی ایران و مهم تر از همه سطح آگاهی مردم انجام میده تحسین می کنم. به نظر من خیلی احساس مسؤولیت یه وکیل زیاد باشه که تا این حد تلاش و کوشش کنه و هر راهی رو با شهامت و شجاعت ستودنی امتحان کن... مصاحبه هایی رو هم که با رسانه هاي آزاد انجام میده دوست دارم...

... دلم گرفت وقتی شب پیش از اعدام بهنود شجاعی ، وکیلش : آقای مصطفایی تو مصاحبه با صدای آمریکا بغض کرده بود و خواست که اولیای دم بهنود رو عفو کنن.

دلم گرفت واسه تمام کسایی تو بیش از ده ساعت پشت در زندان اوین نشستن ، قران رو سر گذاشتن ، دعای توسل خوندن تا وقتی که خانواده اولیای دم ساعت 4 صبح وارد زندان میشن از اونا بخوان که بهنود را ببخشن.

دلم گرفت واسه آقای مصطفایی وقتی می بینه با تماس سعی و کوششی که کرد مادر مقتول چهارپایه رو از زیر پای بهنود کشید و بهنود رفت.

دلم گرفت واسه آقای مصطفایی وقتی به یکی از افرادی که بیرون زندان هنوز دعا می کردند اس ام اس زد که بهنود اعدام شد.
دلم می گیره برای افسانه نوروزی که 8 سال تو زندان بندرعباس ضجه زد که برای دفاع از ناموس و نجابت خودش از چاقو استفاده کرده؛ دلم می گیره واسه خورشید، واسه سهیلا...